Desillusie na het afstuderen. “En wat doen we nu?”. Je bent niet de enige

Afstuderen is altijd een keerpunt: het hoofdstuk dat gereserveerd is voor de studie eindigt en het echte volwassen leven begint.

Het is moeilijk om te beseffen hoe moeilijk het is om werk te vinden, alleen te gaan wonen en de belangrijkste taken van het dagelijks leven uit te voeren.

Maar het is nog moeilijker om, nadat het feest voorbij is, jezelf af te vragen: “Wat nu?”.

Post-afstuderen: een cruciaal moment

Je hebt tijdens je universiteitsjaren hard gewerkt, je hebt avonden met vrienden opgegeven om de honderden pagina’s met de moeilijkste onderwerpen te bestuderen en je bent aan het einde gekomen van dit eindeloze maar korte hoofdstuk.

Na het afstudeergesprek zijn de vieringen die volgen het moment waar alle studenten het meest naar uitkijken. Er zijn mensen die voldoening voelen bij het vieren van zo’n belangrijke mijlpaal met hun dierbaren.

Maar er zijn ook mensen die ze zien als de definitieve afsluiting van de meer zorgeloze jaren, die zich zorgen maken over de naderende toekomst waarop ze zich moeten voorbereiden en nog steeds geen flauw idee hebben hoe ze dat moeten doen. Nou, je bent niet de enige die zich zo voelt.

Post-afstuderen is voor veel afgestudeerden een van de meest kritieke momenten; je kijkt naar de levens van andere mensen en voelt je schuldig. Het is een delicaat moment dat met wat advies echter lichter kan worden.

Vanaf nu geen instructies… gewoon veel te doen

De muziek en het lawaai van de diploma-uitreikingen worden onmiddellijk vervangen door een oorverdovende stilte.

Meestal nemen we een paar dagen vrij om uit te rusten na de voorgaande weken, waarin de organisatie van het afstuderen de hoofdrol speelde. En dan?

En dan botsen we met de werkelijkheid. Als we eenmaal klaar zijn met de universiteit, is er niemand die ons aanwijzingen kan geven. Er zijn geen andere plannen die we kunnen volgen dan de plannen die we vanaf het begin creëren. En vaak is creëren zonder een idee erg moeilijk.

Al jaren wordt ons het prachtige sprookje verteld waarin na het studeren en behalen van een diploma het werk op magische wijze uit de hemel komt vallen. We realiseren ons al snel dat dit niet het geval is, dat wij niet de enige afgestudeerden zijn die hun inspanningen willen leveren en hun wens om een ​​waardige toekomst op te bouwen, tellen.

Elke dag wordt een uitdaging, stap voor stap, die alleen wij kunnen beslissen. Plotseling heeft het gewicht op onze schouders enorme gewichten bereikt, vanaf nu zijn wij de architecten van ons eigen lot.

Een nieuwe identiteit

Binnen de vier muren van de universiteit worden we allemaal gedefinieerd als studenten, en als zodanig hebben we al een vooraf bepaald pad. We weten dat we naar de les moeten gaan, thuis moeten komen en aantekeningen moeten doornemen, ons moeten voorbereiden op examens en deze moeten afleggen.

Wanneer het dagelijkse leven dat we al zeker drie jaar kennen verdwijnt, valt de aarde onder onze voeten vandaan.

“En wie ben ik nu? Wat moet ik doen?” Een veelvoorkomend gevoel dat pas afgestudeerden ervaren, is dat ze niet weten hoe ze zichzelf moeten definiëren, alsof ze een opgeschorte identiteit hebben, juist omdat ze niet weten welke richting ze moeten inslaan.

Nu beginnen de verwachtingen: onmiddellijk een baan vinden, met een goed salaris en steeds verder gaan, om de top van succes te beklimmen.

De wereld van werk

De lineaire carrière die onze ouders konden hebben, is slechts een verre herinnering in het huidige werklandschap.

Tegenwoordig wordt er bij het bedrijf waar de universitaire stage plaatsvindt zelden iemand aangenomen met een goed contract. En vaak opent zelfs dit soort ervaringen niet veel deuren.

De huidige arbeidsmarkt is niet flexibel, precair en slecht gemodelleerd naar de eisen van de nieuwste generatie. Daarom is het moeilijk om een ​​context te betreden die is gecreëerd op basis van idealen die bijna tegengesteld zijn aan die van vandaag.

De contracten die worden beheerd zijn vast en met zeer lage salarissen, die niet de garantie bieden dat ze een onmiddellijke toekomst kunnen opbouwen, zelfs niet alleen kunnen leven en een waardig leven kunnen leiden.

Werkgevers hebben op hun beurt veel vaardigheden en zachte vaardigheden nodig, die vaak tijdens een universitaire opleiding worden geleerd, zonder deze voldoende te erkennen, door middel van flexibiliteit of een fatsoenlijk salaris.

Het ontbreken van voldoening na het afstuderen

Nadat we zo hard hebben gewerkt, hopen we altijd dat onze inspanningen worden erkend en gevalideerd, en als dat niet gebeurt, zijn we teleurgesteld.

Stages ter waarde van vijfhonderd euro per maand voor pas afgestudeerden of erger nog, voor degenen die naast hun kwalificaties al ervaring achter de rug hebben, belonen niet het geld en de tijd die wordt besteed aan het bestuderen van wat we het leukst vinden.

Ook de desillusie na het afstuderen ontstaat daaruit: je lijkt onzichtbaar, je stuurt honderden cv’s zonder reactie, vanuit economisch oogpunt worden je inspanningen niet erkend, maar vanuit praktisch oogpunt moet je perfect opgeleid zijn en presteren.

Hoe is het mogelijk om op je dertigste al voldaan te zijn met specifieke contracten, lage lonen en een wereld van werk dat vraagt ​​en niet geeft?

Vergelijkingen met oudere generaties

Het is waar dat we onze familieleden vaak hebben horen zeggen dat ze op hun vijfentwintigste al een huis hadden en een vaste baan hadden, maar de tijden (en de levensstijl) waren anders.

De stilte na het afstuderen is gevuld met woorden van mensen die ervan overtuigd zijn dat de wereld is zoals die dertig jaar geleden was. Te midden van onze verwarring en de spijt van het verlaten van de universitaire routine die we al zo lang kennen, vellen we voortdurend oordelen die niet van toepassing zijn op vandaag.

Er begint een ongebreidelde concurrentie met anderen, zoals we weten: het gras is altijd groener aan de andere kant, waarbij we vergeten dat ieder van ons een andere achtergrond heeft en andere ambities heeft. Bovendien is het niet zeker dat er voor dezelfde carrière maar één pad te volgen is.

Wat kan er gedaan worden om de desillusie na het afstuderen te beperken?

Soms verandert de motivatie die ons ertoe aanzette om aan de universiteit te beginnen gaandeweg.

Laten we ons eerst eens afvragen of we nog wel verder willen met dat vakgebied, nu met werk, of dat we met iets anders willen experimenteren, bijvoorbeeld door een cursus te volgen.

Praat met je vrienden over hoe je je echt voelt: het zoeken naar een baan is voor iedereen moeilijk, maar wie weet kun je door te praten misschien met verschillende mensen in contact komen en een netwerk van kennissen creëren dat vele deuren voor je kan openen.

Het veranderen van perspectief kan echt helpen. Vraag jezelf niet met angst af “Wat nu?”, maar met moed, want nu heb je niet meer iemand die beslissingen voor je neemt, maar jij kunt beslissen, met je fouten en je overwinningen.

En creëer nu jouw toekomst.