Wie was Carlo Petrini en wat is het slowfood dat hij heeft uitgevonden

Carlo Petrini, visionaire grondlegger van de wereldbeweging, overleed op 76-jarige leeftijd Slowfood en van Moeder Aarde. Het heeft een revolutie teweeggebracht in de manier waarop de hele wereld naar voedsel kijkt, en beschouwt het als een echte politieke daad die nauw verbonden is met biodiversiteit, sociale rechtvaardigheid en de bescherming van tradities.

Wie was Carlo Petrini

Carlo Petrini, geboren in 1949 in Bra, in de provincie Cuneo, waar hij stierf, was een gastronoom, schrijver en journalist. Van bescheiden afkomst stuurden zijn ouders hem naar het technisch instituut voor mechanische experts, maar hij besefte meteen dat dat niet zijn pad was. Hij schreef zich in voor sociologie in Trento, terwijl hij ondertussen zijn vader in de werkplaats hielp om zijn studie te ondersteunen, maar zijn passie voor eten leidde hem naar andere projecten: eerst opende hij een voedingswinkel in Bra en richtte vervolgens de beweging op die de wereld van voedsel veranderde.

Met zijn intuïtie begon hij de standaardisatie van smaak en het ritme van de moderne voedingsindustrie uit te dagen. Hij koos ervoor om boerenlandbouw, vakmanschap en biodiversiteit weer centraal te stellen in het systeem. Zijn doel was nauwkeurig: de cultuur van ‘slow food’ verdedigen tegen de opmars van een ongebreidelde moderniteit.

De Slow Food-beweging geboren uit zijn intuïtie

Het nieuws van Petrini’s overlijden werd gerapporteerd door de beweging die hij oprichtte: “Slow Food (1986), het internationale netwerk van Terra Madre en de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen van Pollenzo (2004) zijn geboren uit zijn grote capaciteit voor visie en liefde voor het algemeen welzijn, voor relaties tussen mensen, voor de natuur en biodiversiteit”, lezen we in de notitie. “Hij die utopie zaait, oogst de werkelijkheid”, zei Carlo Petrini graag, terwijl hij zijn leven op deze manier samenvatte, ervan overtuigd dat dromen en visies, als ze mooi en juist zijn, in staat zijn om te betrekken en met overtuiging en passie te leven, haalbaar kunnen zijn. Hij wist hoe hij moest dromen en plezier moest hebben, hoe hij moest opbouwen en inspireren, in de richting van een concrete sociale verlossing, door met mensen, vooral jongeren, te werken, in de hoop op broederschap, emotionele intelligentie en sobere anarchie. Zijn energie, zijn buitengewone empathie, zijn verlangen om te doen, zijn voorbeeld van leven, zij zullen de kracht zijn die ons allemaal leidt.”

Het is precies die energie die hem ertoe bracht in 1986 Arcigola op te richten, wat later het bedrijf werd Slowfood in Parijs in 1989 als tegengif voor het ‘snelle leven’, toen ruim twintig internationale delegaties het Manifest ondertekenden. In 2005 bedacht hij de beroemde slogan van een voedingsmiddel “Goed, schoon en eerlijk“, een formule gericht op respect voor de producent, de consument en de juiste prijs buiten de meedogenloze mondiale dynamiek.

Hij was een van de eersten die besefte dat het onderwerp voedsel een van de grote culturele, politieke en ecologische kwesties van onze tijd zou worden. Dankzij zijn werk kende het Milieuprogramma van de Verenigde Naties hem in 2013 de prijs “Champion of the Earth” toe, een van de meest prestigieuze internationale prijzen op milieugebied.

Een van zijn grootste bronnen van trots is: de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen van Pollenzo, een internationale uitmuntendheid geboren ondanks alle aanvankelijke scepsis, zozeer zelfs dat hij zich herinnerde: “We hebben het gerenoveerd zonder geld. Niemand geloofde het. En in plaats daarvan… Ze kwamen ons bestuderen van Harvard”.