Het is geen honger: de 6 tekenen dat je stress eet

Zijn er momenten waarop eten het enige mogelijke antwoord lijkt? Het komt vaker voor dan je denkt. Stress eten het is een veel voorkomende reactie: een zware dag, een zeurende gedachte of een noodgeval zijn genoeg om bijna zonder het te beseffen voor de koelkast te staan. In de meeste gevallen is het echter geen echte honger, maar een diepere emotionele behoefte die troost zoekt. Hoe kun je fysieke honger dan onderscheiden van emotionele honger? Dit zijn de meest voor de hand liggende tekenen.

1. De impuls komt plotseling

Stresshonger explodeert plotseling. Het ene moment ben je kalm en het volgende moment voel je de dringende behoefte om iets te knabbelen. Het is één plotseling verlangen die je zonder waarschuwing aanvalt en die bijna onmogelijk te weerstaan ​​lijkt. Wanneer het zich voordoet, zijn er geen diëten of goede voornemens die stand kunnen houden. Deze overweldigende impuls is bijna altijd verbonden met eenemotie heel specifiek, zoals angst, spanning, frustratie of verdriet.

Daar echte hongerintegendeel, heeft de neiging om in zekere zin te groeien geleidelijk: je voelt je maag rommelen, je voelt een daling van de energie, je voelt een put in je maag die duidt op een fysieke behoefte. Het is een soort verzoek dat weet hoe te wachten en laat tijd over om te organiseren. Emotionele honger daarentegen vereist onmiddellijke bevrediging.

2. Je verlangt naar specifiek voedsel

Als het gaat om door stress veroorzaakte honger, is het onwaarschijnlijk dat je genoegen neemt met het eerste dat zich voordoet. In plaats daarvan ervaar je heel specifieke verlangens: chocolade, chips, koekjes, taarten, pizza, ijs. Het zijn de zogenaamde troostetenvoedingsmiddelen die rijk zijn aan suiker, vet of zout en die het bloedsuikercircuit snel activeren beloning in de hersenen, waardoor een onmiddellijk gevoel van plezier en opluchting ontstaat.

Dit zijn echte ‘verwenproducten’ die dankzij hun consistentie, kleur, temperatuur en geur vaak herinneringen, emoties of emoties naar boven halen. aangename momenten van het verleden. En dat is het precies emotionele band waardoor ze zo moeilijk te negeren zijn als je onder stress staat.

Als je echter echt honger hebt, verandert de situatie: je bent flexibeler en bijna alles past bij je, of het nu een voorgerecht, een stuk kaas, een broodje of zelfs een stuk fruit is.

3. Je voelt je niet vol

Stress-eten is impulsief en irrationeel gedrag dat geen precieze tijden of patronen volgt. Het kan verschijnen in elk momentzelfs onmiddellijk na een volledige maaltijd, wanneer het lichaam er geen echte behoefte aan heeft energie.

Emotionele honger houdt geen rekening met het gevoel van volheid, zozeer zelfs dat je vaak blijft eten, zelfs als je maag al vol is. In feite is wat je zoekt geen voeding, maar comfort. Op die momenten maakt het niet uit of je onlangs hebt geluncht: de behoefte die je voelt gaat niet over je lichaam, maar over de emoties die je probeert te kalmeren.

Daar fysieke hongermanifesteert zich echter alleen als er een echte is tekort aan voedingsstoffen en heeft de neiging zichzelf op natuurlijke wijze op te lossen zodra verzadiging is bereikt.

4. Je bent afgeleid

Bijna altijd is emotionele honger automatisch en niet erg bewust: je eet popcorn terwijl je tv kijkt, stopt snoep in je mond terwijl je achter de pc werkt, drinkt een koolzuurhoudend drankje terwijl je door sociale media scrollt.

Op deze momenten je eet zonder het te beseffenzonder te proeven, zonder te luisteren naar de verzadigingssignalen van je lichaam. Als je klaar bent, weet je soms niet eens meer hoeveel je hebt gegeten of hoe je daar bent gekomen.

Tegenwoordig wordt echte honger in werkelijkheid steeds meer op een afgeleide manier ervaren, maar dit blijft meestal zo bewuster: aan het eind van de dag kun je je herinneren wat je hebt gegeten tijdens de lunch en het avondeten, terwijl het moeilijker is om de kleine maaltijden die je hebt gegeten bijna zonder erover na te denken te reconstrueren.

5. Voedsel wordt een beloning

Gedachten als “Ik heb echt een stukje chocolade nodig om mij op te vrolijken“, “vandaag verdien ik een aperitief, het was een hele zware dag” of “de enige troost die een dessert mij kan geven” zijn belangrijke signalen die niet mogen worden onderschat. Eten mag eigenlijk geen beloning worden.

Wanneer het deze rol op zich neemt, wordt het uiteindelijk de belangrijkste manier waarop u de organisatie beheert mentale vermoeidheid: de hersenen associëren de snack met een onmiddellijk gevoel van opluchting en tevredenheid, en u loopt het risico niet meer te weten hoe u anders met uw ongemak moet omgaan.

Het bewijs is dat wanneer u een uitdagende situatie ervaart – zoals een ruzie, een urgente deadline, een onverwachte gebeurtenis met uw kinderen of een buitensporige mentale belasting – een van de eerste gedachten die bij u opkomt juist die is van het nodig hebben iets goeds. De kans is dan groot dat je inderdaad voeding gebruikt als emotionele regelaar.

Het probleem is dat de de verlichting is van korte duur: de moeilijkheid blijft bestaan ​​en vaak heeft de behoefte ook de neiging zich opnieuw voor te doen.

6. Je voelt je achteraf schuldig

Schuldgevoel is een van de meest voorkomende waarschuwingssignalen als het gaat om stress-eten. Na impulsief eten kunt u last krijgen van misselijkheid gefrustreerdboos op jezelf of onder druk gezet om jezelf te beloven dat ‘het niet meer zal gebeuren’, alsof het iets is dat onmiddellijk moet worden opgelost.

Deze reactie dreigt echter gemakkelijk een vicieuze cirkel moeilijk te doorbreken: stress – eten – schuldgevoel – nieuwe spanning. Hoe meer je jezelf beoordeelt, hoe meer de emotionele spanning groeit, en daarmee de kans dat je weer gaat eten als een vorm van onmiddellijke verlichting.

Bij echte honger is de ervaring echter heel anders: je eet, je voedt jezelf en je voelt je simpelweg voldaan. Dat emotionele gewicht blijft niet bestaan, noch het gevoel ‘een fout te hebben gemaakt’, want het gebaar reageert op een echte fysieke behoefte en geen emotionele moeilijkheid om mee om te gaan.

Wat te doen als je eet vanwege stress

Stress-eten hangt niet alleen af ​​van uw wil. Dit is de reden waarom het geen zin heeft om jezelf de schuld te geven of te beoordelen: de eerste stap is om het te leren onderken de noodzaak verborgen achter dit gedrag. Vaak houdt nerveuze honger in feite verband met vermoeidheid, mentale overbelasting, verveling, de behoefte aan een pauze of onmiddellijke troost.

In plaats van te eten, kun je het proberen de automatisering onderbreken en gun jezelf een ander moment van luisteren, waarbij je eenvoudige acties kiest die je ’terug in je lichaam kunnen brengen’ en de spanning kunnen verminderen. Hier zijn enkele voorbeelden.

• Doe 5 minuten diep ademhalen: Ga comfortabel zitten, sluit je ogen en probeer langzaam in te ademen door je neus en uit te ademen door je mond.
• Drink wat kruidenthee en wacht een paar minuten: de hitte en de traagheid helpen de onmiddellijke drang te onderbreken en vaak neemt het verlangen naar voedsel af.
• Schrijf op wat je voelt op dat moment: emoties, gedachten en sensaties op papier zetten helpt om een ​​naam te geven aan wat je ervaart.
• Maak er een korte wandelingzelfs gewoon rond het huis: lichte beweging helpt spanning los te laten en je mentale toestand te veranderen.
• Gun jezelf een echte pauze, geen afgeleid tussendoortje: echt stoppenzelfs voor slechts 10 minuten, zonder afleiding, kan voldoen aan de behoefte om ‘uit te schakelen’, die vaak wordt verward met honger.

Probeer het in het algemeen slaap beter en regulariseer maaltijden: vermoeidheid en ongeordend eten vergroten de kans op stress-eten.

Houd ook een klein dagboek van honger en emoties kan erg nuttig zijn: door op te schrijven wanneer de drang naar voedsel arriveert, wat je voelt en wat er daarvoor is gebeurd, kun je de meest voorkomende triggers identificeren en de momenten herkennen waarop het emotionele hongermechanisme wordt geactiveerd.

Bronnen

• Emoties en voedselconsumptie: emotioneel eetgedrag bij een Europese bevolking: Voedingsmiddelen
• Emotioneel eten is niet wat je denkt dat het is en emotionele eetweegschalen meten niet wat je denkt dat ze meten: PubMed
• De rol van emotie bij eetgedrag en beslissingen: Grenzen in de psychologie
• Emotioneel eten: ongrijpbaar of evident? Integratie van laboratorium-, psychometrische en dagelijkse levensmetingen: eetgewichtsstoornis