Anti-obesitasmedicijnen, nu is er een enorme toename van vet uit lijken om de huid “mollig” te maken
Het succes van medicijnen tegen obesitas is een feit en de cijfers bevestigen dit. Nu begint er echter een andere behoefte naar voren te komen: die van het omgaan met een van de meest voor de hand liggende gevolgen. Zeer snel gewichtsverlies, soms zelfs buitensporig, gaat gepaard met de noodzaak om zeer droge en vaak slecht gestemde lichaamsbouw “op te vullen”. Vandaar de vraag naar lichaamsvet dat, vooral in de Verenigde Staten, waar het fenomeen wijdverbreid is, wordt verkregen uit kadavers.
Slanke lichamen, maar zonder volume
Het probleem is eigenlijk dat je door het nemen van op GLP-1 gebaseerde producten, zoals semaglutide en tirzepatide, heel snel gewicht verliest, dankzij de verzadigingsnabootsende werking van het molecuul. Maar als het niet voldoende wordt ondersteund door voedingsspecialisten en deskundigen die gerichte plannen voor lichamelijke activiteit kunnen ontwikkelen, is het uiteindelijke effect in korte tijd dat volume en stevigheid verloren gaan, vooral op gevoelige plekken voor vrouwen, zoals de borsten, billen, armen en zelfs het gezicht, die vaak ‘leeggemaakt’ worden.
Het gebruik van lijkvet
Vandaar de noodzaak om een geschikt ‘vulmiddel’ te vinden dat nu in de Verenigde Staten wordt voorgesteld door een bedrijf dat centraal staat in een verhit debat dat niet alleen wetenschappelijk-medisch, maar ook ethisch van aard is. De oplossing die aan veel patiënten wordt voorgesteld, is in feite gebaseerd op injecties van vetweefsel verkregen uit kadavers. In feite dus menselijk vet dat wordt ‘gestabiliseerd’ en vervolgens via een simpele injectiespuit injecteerbaar wordt gemaakt. CNN besteedde ruimschoots aandacht aan de procedure met een rapport waarin het productiebedrijf Tiger Aesthetics wordt genoemd, dat het apparaat met de naam “alloClae” heeft ontwikkeld. Een paar jaar geleden voor het eerst gebruikt, maar uitsluitend bedoeld voor gecertificeerde plastisch chirurgen die al betrokken waren bij vetoverdrachtsoperaties, zou het gebruik vandaag de dag zijn uitgebreid tot iedereen die volume moet terugkrijgen, net zoals gebeurt met de steeds talrijkere gebruikers van medicijnen tegen obesitas. Tegenwoordig wordt het echter ook geïnjecteerd door ‘gezondheidswerkers op gemiddeld niveau’, zoals medische assistenten, gespecialiseerde verpleegsters en degenen die op esthetisch gebied werken.
Medische en ethische twijfels
Het gebruik van “alloClae” roept echter enige twijfel op. Het eerste aspect dat wordt waargenomen is het groeiende gebruik van het product: zoals gecommuniceerd door Tiger Aesthetics zelf, zijn er van mei 2025 tot vandaag, dus in iets meer dan een jaar tijd, ruim 2.000 patiënten behandeld. Dat betekent ruim 150 mensen per maand. Dan is er het niet te onderschatten ethische aspect: het idee om menselijk materiaal te gebruiken, bovendien verkregen van overleden mensen, roept enige twijfel op, waarop het productiebedrijf echter antwoordde dat dit “geen probleem vormt”. Tiger Aesthetics zelf onderstreept namelijk de voordelen van de techniek, die geen ziekenhuisopname of algehele anesthesie vereist, en minder dan een uur in beslag neemt, zonder dat zich tot nu toe nadelige effecten of reacties hebben voorgedaan.
Kosten en gebruik van “zombiefiller”
De “zombievuller”, zoals deze door de meeste critici wordt genoemd, brengt echter aanzienlijke kosten met zich mee. Zoals Dr. Luis Macias, een dubbel opgeleide plastisch chirurg in Los Angeles, aan CNN uitlegde, moet je “veel spuiten tegelijk kopen en voortdurend met de bedrijfsvertegenwoordiger praten.” De prijs voor elke injectie van 12,5 cc kan oplopen tot zo’n 2.250 dollar, zoals de deskundige zelf verduidelijkt. Het geïnjecteerde zachte weefsel van kadaver wordt daarom gepresenteerd als een alternatief voor autologe vettransplantatie, dat wil zeggen vetweefsel van dezelfde patiënt, dat via liposuctie in een ander deel van het lichaam wordt afgenomen en waar nodig wordt overgebracht.
De noodzaak om het lichaam opnieuw vorm te geven
Aan de basis van het verzoek om wat als een nieuwe ‘botox’ wordt beschouwd, ligt het puur esthetische verlangen om ‘je solhouette vorm te geven’, zoals Macias CNN in herinnering brengt. “Ze willen terug volume in de borsten, billen en gezicht”, onderstreepte de arts, eraan herinnerend dat de interventiegebieden ook die gebieden zijn die, om dezelfde redenen die verband houden met drastisch en plotseling gewichtsverlies, “zeer vaak worden behandeld na het verwijderen van overtollige huid”. Verdere bevestiging komt uit de getuigenissen van veel patiënten die, zoals de Amerikaanse omroep meldt, “zich realiseren dat ze, ondanks dat ze een aanzienlijke hoeveelheid gewicht zijn kwijtgeraakt, in bepaalde delen van hun lichaam waar ze volume hebben verloren, in gevaar zijn”.
De regels over het gebruik van overleden organen
Zoals uit het CNN-onderzoek blijkt, zijn ontvangers van vetweefsel van overleden mensen echter niet altijd op de hoogte van de herkomst van het in hen geïnjecteerde materiaal. In de VS wordt de inzameling op algemeen niveau gereguleerd, ook al zijn er enkele verschillen van staat tot staat, vooral als het om weefselbanken gaat. Bovendien hoeven deze niet formeel geaccrediteerd te zijn bij een specifieke instantie, noch hoeven ze over een bepaalde federale vergunning te beschikken om te opereren. De Food and Drug Administration, die ook de farmaceutische en gezondheidszorgsector reguleert, geeft geen specifieke regels voor organisaties die zich bezighouden met lichaamsdonatie of voor weefselbanken die niet bedoeld zijn voor transplantatie.
Welke garanties?
Zoals Caroline Van Hove, voorzitter van Tiger Aesthetics, heeft verduidelijkt, is het enige referentieorgaan de Association for Advancing Tissue and Biologics (AADB), een organisatie waar men zich vrijwillig bij kan aansluiten, opgericht in 1976 met als doel toezicht te houden op de sector door de geloofwaardigheid ervan te vergroten. Donoren “moeten een zeer gedetailleerd dossier invullen waarin zij hun toestemming geven”, verduidelijkte Van Hove, die uitlegde dat het donatieproces gemiddeld 3 tot 6 maanden duurt. “Uiteraard wordt in het formulier niet gevraagd of u uw weefsels wilt doneren aan ‘alloClae’, maar kunt u de donor duidelijk aangeven of hij wil dat het materiaal uitsluitend wordt gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek, medisch onderzoek, of dat het ook mag worden gebruikt voor winstbejag, of dat er helemaal geen beperkingen aan zijn.” Ondanks de geruststellingen vormt de praktijk voor Arthur Caplan, hoogleraar bio-ethiek aan de Grossman School of Medicine van de New York University, een “ethisch probleem, een soort verraad aan altruïsme om geld te verdienen”.
