We willen niet ineenkrimpen, maar we verliezen de spontaniteit

De ineenkrimpende cultuur op sociale media verandert de manier waarop we onszelf online presenteren. De angst om beoordeeld te worden op TikTok of Instagram zorgt ervoor dat we elk gebaar onder controle houden en de spontaniteit verliezen.
De grappige gezichten krimpen ineen, net als de specifieke kledingstukken en de gebruikte woorden. Kortom, zelfs de manier waarop we ademen kan ineenkrimpen.
Vroeger was het slechts een categorisering: benadrukken wat gênant was. Nu is het een beperkend woord, omdat het werkelijk veel mogelijkheden uitsluit en de typische luchthartigheid van mensen wegneemt.

Vermijd ineenkrimpen of waar zijn: het dilemma van vandaag

Platforms als TikTok hebben het fenomeen vergroot, maar het waren alle gebruikers die het beroemd hebben gemaakt. Nu merken we dat we iets willen terugkrijgen dat al van ons was, maar dat we besloten te verbergen om ons aan te passen aan de samenleving: spontaniteit.
Iets definiëren als ineenkrimpen betekent dat u zich ongemakkelijk en in verlegenheid gebracht voelt door gedrag, houding of manier van spreken die als misplaatst wordt ervaren. De ineenkrimpende cultuur maakt mensen belachelijk en sluit mensen uit die als onhandig worden beschouwd en die de door de samenleving opgelegde normen niet respecteren. Dit heeft ertoe geleid dat we onze spontaniteit hebben verborgen en onze gebaren voortdurend in de gaten hebben gehouden: zelfs een klein foutje kan een reden zijn om te plagen.

Het is een vorm van oordeel die angst kan opwekken en de creativiteit kan belemmeren. En zo voeden we elkaar uiteindelijk met de cultuur van online perfectie. Alles is te omslachtig geworden en het verlangen om de luchthartigheid terug te krijgen wordt steeds meer gevoeld.
We censureren onszelf voortdurend. En op de lange termijn heeft het ertoe geleid dat we niet langer leven zoals we willen. Het leven bestaat niet langer uit spontane momenten en gebaren, maar uit gedrag dat is ontworpen om door anderen te worden gezien. We verwijderen een Instagram-verhaal onmiddellijk nadat we het hebben gepubliceerd als we het “fout” achten.
Door alles uit de kast te halen zijn we gedwongen te leven alsof we altijd door een camera worden gefilmd, ook al zijn we uiteindelijk alleen.

Ineenkrimpen: We leven in de zelfcontrolemodus

Als we erover nadenken, is het woord ‘ineenkrimpen’ krachtig in ons leven terechtgekomen. Zelfs als we het zeggen, is er een onderdrukte afkeer die alleen deze definitie lijkt te kunnen uiten. We observeren een persoon, een uitdrukking of een gebaar dat hij heeft gemaakt, en met een mengeling van schaamte en afkeer zeggen we het voor de zoveelste keer: “Oh mijn God, dat is vervelend”.

Ik geloof dat niemand van ons een oordeel wil (her)beleven dat even zinloos als ontkrachtend is. Daarom leek het ons natuurlijk om terughoudend te zijn en een sterke zelfbeheersing te hebben. We leven ons leven in constante angst om beoordeeld of uitgesloten te worden.
We zijn ons maar al te goed bewust van wat online haat teweeg kan brengen: gênante videomontages gaan al snel de ronde op sociale media, en binnen de kortste keren word je het lachertje van de dag.
De censuur die we zelf uitoefenen is een vorm van anticiperende angst. We weten wat mensen doen als ze naar Instagram Stories of TikToks kijken: ze oordelen. We bekijken de berichten duizend keer voordat we ze publiceren om te controleren of er niets misplaatst is, we vermijden zelfs bepaalde emoji’s omdat ze als ineenkrimpend worden beschouwd. Zelfs als we outfits kiezen, proberen we onbewust de ‘regels’ te respecteren die door de samenleving worden opgelegd, aangezien zelfs kleding ineenkrimpt.

De angst voor het oordeel van anderen kan vele aspecten van het leven beïnvloeden, zoals relaties: kritiek wordt geïnternaliseerd en dit kan ertoe leiden dat we geen authentieke banden kunnen creëren, omdat we handelen met als enig doel anderen te plezieren en onze ware persoonlijkheid teniet te doen.
Misschien realiseren we ons niet echt hoeveel ineenkrimpende cultuur de manier beïnvloedt waarop we ons leven leiden (wat misschien toch niet het onze is).

Want op sociale media is spontaniteit ineenkrimpen geworden

Ook de zorgeloosheid is verdwenen, omdat jezelf tonen synoniem is met zwakte. Zelfs een hobby die trots op je sociale profiel wordt getoond, is ineenkrimpen als deze niet sociaal geldig is. En dus verstoppen we ons, terwijl onze persoonlijkheid in de schaduw blijft wij conformeren Altijd bovendien.
Hardop lachen, de domste grap maken die we kunnen bedenken of een filmpje opnemen met onze vrienden waarin het lijkt alsof degene die het slechtst danst, moet winnen. Het waren geen doordachte gebaren, ze gebeurden gewoon met de natuurlijkheid die hen onderscheidde.

Ken jij de trend “Hoe mooi Instagram vroeger was”? Hier, maar dan een meer realistische en levendige versie, omdat het vaak ons ​​eigen gedrag is dat als ineenkrimpen wordt gedefinieerd.
Instagram is altijd een weerspiegeling geweest van onze behoefte om onszelf te laten zien. In de loop van de tijd is de manier veranderd. In de beginjaren, toen sociale media explodeerden, was het echt een venster op ons leven. Maar een raam zonder filters. De geplaatste foto’s en video’s waren werkelijk spontaan en de sfeer was veel lichter en vrij van al te strenge oordelen.
Vandaag wordt alleen het mooie getoond en wat binnen de opgelegde normen valt. Perfectie trekt bijval, wie zou ooit het doelwit willen zijn?
Dus ja, Instagram was jaren geleden beter omdat niemand bang was om ineen te krimpen en zorgeloos over te komen.

Onze persoonlijkheid mag niet ineenkrimpen

Leven met angst voor het oordeel van andere mensen heeft ons tot een close-up gemaakt, waardoor het verlangen om onszelf te laten zien zoals we werkelijk zijn, wordt getemperd. We zitten in een grote kooi van kritiek, en dit heeft ook invloed op ons zelfrespect. We kennen onze waarde niet meer omdat we kopieën van elkaar zijn geworden.
De angst om ineen te krimpen als we een extra grimas trekken of te hard lachen, zorgt er niet voor dat we ons zo zorgeloos voelen als we zouden moeten.

Maar hoe goed was de improvisatie? Zonder al te veel franjes. We zijn niet alleen de luchthartigheid kwijtgeraakt, maar ook veel andere waarden die ons leven veel eenvoudiger zouden kunnen maken. De kunst om niet te veel na te denken, niet te paranoïde te worden voordat je een foto publiceert of op een bepaalde manier gekleed het huis verlaat.
Het oordeel kan slopend zijn, dat is waar, maar door het te blijven voeden zullen we nooit aan de spiraal ontsnappen.
Onze persoonlijkheid moet naar buiten komen: we moeten ons gedrag vertonen, want er zal altijd iemand zijn die ons leuk zal vinden zoals we zijn. Een foto zonder filters of het verhaal van een gênante episode worden als reëler en spontaner ervaren.

Schaamte hoort bij het mens zijn. Als je spontaniteit hebt omgezet in iets om je voor te schamen, dan krimp je ineen. Ineenkrimpen gaat niet over hardop lachen of fouten maken. Misschien is het treuriger om altijd perfect te willen zijn.
We normaliseren het idee om de persoonlijkheid van ieder van ons te accepteren zonder elk gebaar te rationaliseren. Een wereld zonder oordelen zou surrealistisch zijn, maar door te stoppen met het aanwakkeren van een trend waarin alles als gênant wordt gezien, kunnen we misschien uit de spiraal komen waarin spontaniteit ineenkrimpt.