Sophie Kinsella, de doodsoorzaak op slechts 55-jarige leeftijd
Miljoenen lezers zijn bedroefd door het verlies van een van de meest geliefde pennen van de afgelopen decennia. Sophie Kinsella maakte in 2024 bekend dat ze een vreselijke diagnose had gekregen: een hersentumor die helaas de overhand had. Ondanks de behandeling overleed de Britse schrijfster op slechts 55-jarige leeftijd en liet een grote leegte achter in de harten van haar man Henry, haar geliefde kinderen en degenen die, in haar woorden, vreugde, luchthartigheid en troost vonden.
De aankondiging van de diagnose glioblastoom
Hij zei het niet onmiddellijk en hield het nieuws voor zichzelf en zijn familie. Het had twee jaar geduurd voordat Sophie Kinsella, die in december 2025 op slechts 55-jarige leeftijd stierf, de kracht vond om haar lezers te vertellen dat ze de vreselijke diagnose van een hersentumor had gekregen. Een verraderlijke en agressieve ziekte, waarvan hij herstelde en verschillende chemotherapiecycli onderging.
“Ik wilde al lang een gezondheidsupdate met jullie delen en heb gewacht op de kracht om dat te doen. Eind 2022 kreeg ik de diagnose glioblastoom, een vorm van agressieve hersentumor. Ik heb het niet eerder gedeeld omdat ik ervoor wilde zorgen dat mijn kinderen het nieuws in privacy konden beluisteren en verwerken en zich konden aanpassen aan ons ‘nieuwe normaal'”, lees het bericht, nog steeds zichtbaar op Instagram.
“Ik ben onder de hoede geweest van het uitstekende team van het University College Hospital in Londen en heb een succesvolle operatie en daaropvolgende radiotherapie en chemotherapie ondergaan, die nog steeds aan de gang is. Op dit moment is alles stabiel en voel ik me over het algemeen heel goed, hoewel ik erg moe ben en mijn geheugen nog slechter is dan voorheen!”, vervolgt ze.
Tot slot een gedachte aan het zorgpersoneel, maar ook aan de familie en vrienden die haar nooit alleen hebben gelaten, maar ook een boodschap voor degenen die met de ziekte te maken hebben: “Ik ben zo dankbaar voor mijn familie en beste vrienden die een ongelooflijke steun voor mij zijn geweest, en voor de geweldige artsen en verpleegsters die voor mij hebben gezorgd. Ik ben mijn lezers ook zo dankbaar voor jullie voortdurende steun. (…) Ik stuur liefde en goede wensen naar iedereen die aan kanker lijdt, in welke vorm dan ook, en ook naar degenen die hen steunen. Het kan heel eenzaam voelen en dat kan ook het kan eng zijn om een moeilijke diagnose te hebben, en de steun en zorg van de mensen om je heen betekent meer dan woorden kunnen uitdrukken.”
Het verhaal van de ziekte aan Silvia Toffanin
De schrijver sprak ook over de diagnose glioblastoom en het leven met de ziekte tegen Verissimo, gast van een exclusief interview met Silvia Toffanin. “Ik merkte het aan mijn benen, mijn benen waren zwak, zacht. Ik dacht er zelfs aan om weer naar de sportschool te moeten. Toen struikelde ik vaak, ik was altijd moe en besefte dat er iets mis was. Dus ik deed de controles en ontdekte de hersentumor”, legde ze bij die gelegenheid uit.
Eerst een delicate operatie, daarna de therapieën (chemo en radiotherapie), allemaal om de ziekte een halt toe te roepen. Daarnaast was er ook een fysiek revalidatieproces: “Het was belangrijk. Ik kon niet meer lopen, ik kon geen pen vasthouden. Ik moest opnieuw leren lopen met een rollator, maar mijn schrijven was een plek waar ik kon ontsnappen en me goed voelde.”
Zijn eerste reactie? Accepteer het niet: “Eerst geloofde ik het niet, toen ze mij de diagnose gaven, kon ik het niet eens geloven. Mijn eerste reactie was ontkenning, het duurde een tijdje voordat ik de waarheid accepteerde en daarna ging ik door alle stadia van rouw.”
Het waren intense jaren, van verlies en herontdekking. Zelfs van de liefde, hoe monsterlijk de ziekte ook is. Haar man bleef altijd dicht bij haar: “Hij sliep op de grond in het ziekenhuis, hij was bij mij bij alle doktersafspraken, maar vooral toen ik de neiging had te vergeten dat ik een tumor had, en dat gebeurde omdat hij me elke dag opnieuw moest vertellen wat er gebeurde als ik wakker werd en me niet kon herinneren wat er aan de hand was.”
