Henry Wickham, de echtgenoot van Sophie Kinsella die tot het einde aan haar zijde stond

Sophie Kinsella is een van de meest succesvolle schrijfsters van de afgelopen twintig jaar. Het was en is nog steeds een pen die boeiend en spannend kon zijn, een glimlach kon toveren en troost kon bieden op ‘nee’-momenten. Net als voor haar stond Henry Wickham, echtgenoot en levenspartner, tijdens haar leven met glioblastoom en tot het laatste moment aan haar zijde.

Sophie Kinsella en Henry Wickham, veroordeelde, waren het college

Die tussen Sophie Kinsella en Henry Wickham was een liefde die meer dan dertig jaar duurde. Ze studeerden allebei aan New College, Oxford en de schrijfster ontmoette haar liefde op haar eerste avond op de universiteit. Ze ontmoetten elkaar, de vonken sloegen over en van daaruit begon een groot liefdesverhaal, bekroond door de bruiloft die in 1991 werd gevierd.

Jong en verliefd, Kinsella en Wickham kregen vijf kinderen. De oudste is Freddy, daarna kwamen Hugo, Oscar, Rex en de jongste, Sybella.

Wat voor werk doet Henry Wickham?

Na zijn afstuderen aan de Universiteit van Oxford werkte Henry Wickham als directeur van Lockers Park School, waarna hij eigenaar (en directeur) werd van Elmhurst School for Boys, een privéschool voor alleen jongens en meisjes.

Bekijk dit bericht op Instagram

Sinds 2013 heeft hij het beroep echter opgegeven en wijdt hij zich uitsluitend aan de activiteit van manager voor zijn vrouw, die al in 2013 goed bekend was bij het grote publiek dankzij de eerste romans van de I Love Shopping-saga.

Samen, ook als je ziek bent

Er is een groot geschenk dat Sophie Kinsella aan de wereld heeft gegeven, na haar diagnose glioblastoom in 2022 en vóór haar dood in december 2025. Een jaar eerder publiceerde de schrijfster het boek What It Feels Like. Het verhaal van een vrouw die na een delicate hersenoperatie met de ziekte wordt geconfronteerd en die, mede dankzij de aanwezigheid van haar echtgenoot, de levensvreugde en genegenheid herontdekt.

En als dit bekend klinkt: dat is het ook. “Het zou onmogelijk zijn geweest om mijn verhaal te vertellen zonder over Henry te schrijven. Het duurde lang voordat ik begreep wat er met mij was gebeurd. Henry was alleen, hij nam alles op zijn schouders. Ik ben vergeetachtig, ik vergeet dingen, maar hij was nooit ongeduldig. Hij legt mij alles opnieuw uit, elke keer weer”, zei ze in tranen in een interview met Robinson (La Repubblica).

Ze had gesproken over shock, angst, rouw, pijn, maar niet alleen: “Ik werd overweldigd door liefde: mijn man liet alles in de steek om aan mijn zijde te zijn, met mijn kinderen omhelzen we elkaar voortdurend. Dan zijn er familieleden, vrienden. En de ongelooflijke reactie van lezers die mij overspoelden met boodschappen van genegenheid en hoop, maar ook met positieve verhalen: een immense emotie”.

Bij die gelegenheid voegde ze eraan toe: “Henry is mijn harde schijf: als ik iets vergeet, is hij mijn herinnering. We waren al vóór de ziekte een hecht koppel, maar deze ervaring heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht: we zijn een team. Ik ben een slaapkop, Henry daarentegen wordt vroeg wakker: elke dag leest hij alles wat hij kan over kanker. Nieuws over behandelingen en vooral getuigenissen. Elke ochtend als ik wakker word, vertelt hij me een verhaal van hoop. Ik wacht op hem en vraag hem: ‘Wat is het beste verhaal’ vandaag?’. Hij geeft mij veel troost.”