Nationale Seringenboogdag 2026, daarom moeten we de manier veranderen waarop we over lichaam en eten praten

Ik ben hier vandaag om te praten over een onderwerp dat mij nauw aan het hart ligt en dat elke dag gevierd moet worden, niet alleen in de maand van de Werelddag.

Vandaag is het de Nationale Lilac Bow Day, die op 15 maart 2012 in Italië werd geboren op initiatief van een vader ter nagedachtenis aan zijn dochter Giulia, die in 2011 op 17-jarige leeftijd stierf aan boulimie terwijl ze op de wachtlijst stond voor ziekenhuisopname.

De dag wordt ondersteund door het Ministerie van Volksgezondheid en tal van verenigingen om het bewustzijn over een snel toenemend probleem te vergroten, vooral onder jongeren.

De toon zal serieus en diepzinnig zijn, omdat ik graag zou willen dat deze reflecties iedereen bereiken, ieders hart raken, ieders ogen openen… als er iets is dat we niet willen herkennen.

Of dit iets nu van ons is of van iemand die ons dierbaar is, we moeten het herkennen, onder ogen zien en altijd de beste remedie kiezen: liefde.

Ik ben hier om te praten over eetstoornissen en hoe deze momenteel een echte sociale kanker vormen die huizen, werkplekken, scholen en sociale platforms binnensluipt.

Eetstoornissen en pesten, hoe kunnen we genoeg zeggen

De gegevens over de beginleeftijd zijn zorgwekkend: we hebben het over kinderen tussen de 7 en 8 jaar oud. Nee! Dit klopt niet.

Deze kinderen worden niet geboren met een eetstoornis, maar het is de manifestatie van lijden dat verband houdt met familiale en sociale variabelen die zij met zich meedragen.

Een kind dat op zevenjarige leeftijd gepest wordt omdat het een te gezwollen buik of te dikke dijen heeft door zijn klasgenoten en dat stopt met eten of stiekem eet, is een kind dat geholpen moet worden.

Maar hoe kan dit worden geholpen door volwassenen die als eersten grappige grappen maken en in hun zachte buikjes en benen knijpen?
Volwassenen die zelf die kinderen die hun klasgenoten pesten het esthetische verschil in vorm, kleur en gedrag leren?

Ik weet dat ik er niet aan kan denken om de wereld te veranderen door middel van een artikel, maar ik geloof dat er iets kan verbeteren door simpelweg rekening te houden met deze drie regels.

1. Regel nummer één, die wij volwassenen moeten respecteren en die we moeilijk kunnen respecteren, is dat we geen commentaar geven op ons lichaam en dat van anderen. Maak van het lichaamsbeeld geen probleem, breng het niet in verlegenheid en breng het idee van een schoonheid die verschilt van de schoonheid die bij ieder van ons hoort, niet op uw kind over.
2. Regel nummer twee is om voedsel niet te moraliseren. Je bent niet goed als je salade eet en slecht als je chips eet, net zoals je je kind geen chocolade moet geven als beloning en je hem bedreigt met groentepuree zodat hij zich goed gedraagt.
3. Regel nummer drie: ga niet met uw 6-jarige kind naar de voedingsdeskundige omdat hij moet afvallen, maar u, de ouder, moet de hulp van een professional gaan vragen, zodat de voedingsvoorlichting van uw kind verbetert. Een kind van 6, 7, 10 jaar koopt niet zelf wat hij moet eten, en kookt ook niet zelf wat hij op tafel of als tussendoortje op school zal brengen.

Het lijken allemaal voor de hand liggende en banale dingen, maar de massa bij elkaar heeft een reëel gezondheidsprobleem in de wereld gecreëerd.

Diëten hoeft geen gevangenis te zijn

Het is niets nieuws dat het volgen van een dieet de afgelopen jaren honderdduizenden jongens en meisjes op de rand van de dood heeft gebracht.

We hebben het niet over een tweederangsprobleem, maar eetstoornissen zijn na verkeersongevallen de tweede doodsoorzaak voor jongeren geworden.

Het hangt niet alleen af ​​van sociale netwerken, mode, geschiedenis of gebruiken. Het hangt van ons af. Als we dingen kunnen veranderen, is het tijd om dat te doen, maar als we onze waarde in grammen in centimeters blijven meten, zal het helaas moeilijk zijn om eruit te komen.

Het hele jaar door schrijf ik artikelen voor deze prachtige rubriek “Eet zonder stress” en denk eraan bij te dragen aan het elke dag gelukkiger maken van mensen.

Die relatie met zichzelf en met voedsel die, dieet na dieet, een gevangenis is geworden, een manie voor controle, een reeks taboes en valse overtuigingen die moeilijk te ontmantelen en te rehabiliteren zijn.

Erover praten is de eerste stap naar bewustwording en genezing. Als je denkt dat dit artikel iemand kan helpen, deel het dan.