Hoofdpersonagesyndroom, wij zijn de protagonisten van ons leven

TikTok staat vol met esthetische video’s die typerend zijn voor het hoofdpersonagesyndroom.
Maak je geen zorgen, het is geen echt syndroom. Maar een levensstijl die steeds populairder is geworden: elke dag leven alsof we de hoofdrolspelers zijn van ons eigen verhaal.
Een mooie manier van kijken, maar die op sociale media ook prangende vormen kan aannemen, zoals elke dag bijzonder moeten maken en het waard zijn om in een video gefilmd te worden.

Hoofdpersonagesyndroom: we leven alsof we in de gaten worden gehouden

Op sociale media gaat het vaak over als een simpele, geromantiseerde routine. In werkelijkheid heeft het Main Character Syndroom een ​​psychologische achtergrond, waarbij de persoon zichzelf ziet als onderdeel van een filmscript. De anderen? Het lijken gewoon extra’s.
Het is gemakkelijk om je dag of je bestaan ​​esthetisch te maken: het enige wat je nodig hebt zijn de juiste shots, storytelling gericht op de behaalde doelen en een snufje onvermoeibare positiviteit.
Sommigen zullen misschien zeggen dat we egocentrisch zijn. Volgens de maatstaven die we vandaag de dag zien, zijn we eenvoudige meisjes die tot het uiterste hulde brengen aan hun leven.

Het is niet moeilijk te begrijpen hoe we zijn gekomen om voortdurend in de schijnwerpers te staan. Vlogs, GRWM’s of onze geliefde dumps op Instagram hebben momenten uit het dagelijks leven filmisch gemaakt, net alsof we op de set van een tv-serie stonden. Wie heeft zich nooit graag de hoofdpersoon van een filmplot gevoeld, waarin alles met een reden gebeurt?
Storytelling op sociale media gaf ons het perfecte excuus om dit werkelijkheid te maken. Door continu video’s of foto’s te delen op sociale media ontstaat er een passief publiek dat getuige is van onze avonturen, net als een film.
POV’s zijn bijvoorbeeld een instrument (vaak ironisch) waarmee we vertellen wat er met ons gebeurt. En waarom niet een paar aangrijpende of filmische liedjes op de achtergrond zetten? Het gebruik van muziek draagt ​​ook bij aan het creëren van dat kleine universum dat draait om de gecreëerde video: wie de video maakt, voelt zich scenarioschrijver en hoofdrolspeler, en wie kijkt, voelt zich deelnemer en publiek tegelijk.

Het Main Character Syndroom is een dynamiek die hard sterft, omdat we allemaal zijn opgegroeid in de hoop een leven te leiden dat interessant genoeg is om gefilmd te worden.
Het probleem ontstaat wanneer alledaagse momenten worden geësthetiseerd, die juist mooi zijn vanwege hun eenvoud en omdat we ze bijna onbewust ervaren, dankbaar zijn zonder de noodzaak van spektakel. Authenticiteit gaat verloren, waardoor we het gevoel hebben dat we de volledige controle over ons leven hebben, terwijl in werkelijkheid een deel van de perceptie die we van onszelf hebben afhankelijk is van de reacties van anderen, zoals voorkeuren en opvattingen.

Wat het Main Character Syndroom werkelijk is

De definitie is eenvoudig, het is wat de trend van het Main Character Syndroom ons suggereert: het betekent dat we ons leven leiden alsof we de hoofdrolspelers zijn. We voelen ons midden in het verhaal. Nou ja, zoals het zou moeten zijn.
We hebben alleen macht over de manier waarop we beslissen om de obstakels en uitdagingen die het leven ons biedt het hoofd te bieden. De rest hebben we niet in de hand, en hoe eerder we dat leren, hoe beter we af zijn. We hebben geen inspraak in de mensen om ons heen en hun gedrag. En misschien niet eens de mentale energie om het bij te houden.
De trend van het Main Character Syndrome voert het concept tot het uiterste en behandelt alle anderen als figuranten.

Het zou echt de juiste manier kunnen zijn om de dagen door te komen, ware het niet dat we altijd leven alsof we in een TikTok zitten.
Het verhaal dat we naar sociale media brengen (of, als we niet publiceren omdat we te verlegen zijn, het verhaal waarmee we leven) helpt bij het opbouwen van onze kleine merkidentiteit. De reeks visuele, communicatieve en waarde-elementen waarmee we besluiten onszelf te presenteren aan het socialemediapubliek. We worden de beïnvloeders van het leven dat we leiden en transformeren onze routine in een emotioneel moodboard.

De giftige kant van het hoofdpersonagesyndroom

Het romantiseren van het leven kan een manier zijn om het luchtiger te benaderen. Maar wanneer zelfs de eenvoudigste emoties en levensfasen als microtrends worden behandeld, wordt alles als esthetisch behandeld.

Het voortdurend leven met een ‘cameraoog’ neemt de authenticiteit weg van wat we ervaren, waardoor we niet echt gelukkig, verdrietig of boos kunnen zijn of kunnen leren omgaan met situaties. De mensen om ons heen zijn niets meer dan figuranten, en dit helpt de cultuur van het individualisme te bevorderen.

Als we door de inhoud van het hoofdpersonage op TikTok scrollen, stijgen onze verwachtingen enorm. De romantische video’s zijn speciaal gemaakt om de sfeer van een tv-serie na te bootsen, en met de juiste muziek hebben we het gevoel dat we getuige zijn van een typische dag voor Emily Cooper in Emily in Parijs. Fictie overstijgt de werkelijkheid, want als ons iets overkomt, is de esthetische muziek op de achtergrond er niet. We leven dus uiteindelijk in een klimaat van sociale druk en voortdurende vergelijking.
De geïdealiseerde inhoud van andermans leven kan ons de illusie geven dat het leven als hoofdpersoon binnen handbereik ligt. Binnenkort zullen we teleurgesteld zijn als we weten dat we niet elke dag filmisch hoeven te maken om te zeggen dat we het echt hebben meegemaakt.

Hoofdpersonagesyndroom: stop met filmen voor sociale media en begin echt te leven

Het idee achter het Main Character Syndroom is helemaal niet verkeerd. Wij zijn degenen die de teugels van ons leven in handen hebben, en het is duidelijk dat wij indirect de hoofdrolspelers zijn. Met de juiste energie in gedachten moeten we beginnen voor onszelf te leven, niet om te documenteren en in de gaten gehouden te worden.
De mensen om ons heen staan ​​niet simpelweg op de achtergrond, maar zijn iemand met wie we authentieke verbindingen kunnen proberen op te bouwen. Ze staan ​​niet tot onze beschikking, het zijn mensen die begrepen moeten worden en waar de juiste match bij gevonden moet worden.
De levens van ieder van ons zijn op hun eigen manier speciaal, en het feit dat we de hoofdpersoon zijn, kan ons eraan herinneren aanwezig te zijn bij onszelf en ons dagelijks leven.

We hebben geen vlog nodig om de reis naar de markt die we met een vriend van ons hebben gemaakt te romantiseren: we moeten gewoon blij zijn met de kleine momenten van vreugde en delen die we gelukkig mogen ervaren.
Documenteren voor anderen zal ons niet dankbaarder maken, maar zal alledaagse momenten transformeren in eenvoudig materiaal om doorheen te scrollen.
Op de lange termijn lopen we het risico toeschouwers van onszelf te worden en de focus van alles te verliezen: echt leven, elk moment waarderen door onze eigen ogen en onze eigen persoon.