De terugkeer van Pretty Little Liars met de anonieme berichtmeme

Om te voorkomen dat andere mensen onze meest gênante geheimen zonder onze medeweten onthullen, kunnen we het net zo goed zelf doen. Het is de logica achter de nieuwe TikTok-trend: de anonieme boodschap van ‘A’ keert terug in een ironische gedaante om ons eraan te herinneren hoe fascinerend de geheimen van anderen zijn, wat aantoont dat de nostalgie naar de jaren 2000 nooit is verdwenen.

Van “A” tot TikTok: waarom Pretty Little Liars weer viraal ging

Het is 2014, je bent net terug van school en gooit je rugzak in je kamer, klaar om de lunch te verslinden terwijl je de gebeurtenissen van Pretty Little Liars volgt. Of het is avond, je hebt je huiswerk af (of je hebt het uitgesteld tot morgen) en je enige gedachte is om zo snel mogelijk je computer aan te zetten om de gebeurtenissen in Rosewood te volgen. Theorieën op Tumblr vermenigvuldigen zich snel, net als de discussies met vrienden: “Jongens, wie denken jullie dat “A” is?”

De trend bestaat uit het invoegen van afbeeldingen van een nepbericht ontvangen van “A”, waarin gênante geheimen, ongemakkelijke waarheden of kleine eigenaardigheden worden onthuld. Naast de vele gebruikers die aan de meme deelnamen, was Shay Mitchell, onze oude Emily Fields, de eerste van de cast die een video publiceerde. In zijn video lezen we: “Pints ​​voor de middag? Londen staat je goed, S. Ik kijk nog steeds. -A”. Kort daarna creëerde Lucy Hale, Aria in de serie, speciaal haar TikTok-profiel om aan de trend deel te nemen.
Doet het je ergens aan denken? Onze ‘A’ die elke beweging van de leugenaars volgde. De voorloper van onze moderne nepprofielen en anonieme berichten.
Het karakter ‘A’ duidt ook op onze angst om altijd in de gaten te worden gehouden en beoordeeld. In de serie deden de hoofdrolspelers echter een beetje wat ze wilden (en misschien vonden we ze leuk vanwege deze rebellie), terwijl we aarzelden dan nodig was.
Dit was het mooie van Pretty Little Liars: niet zomaar een serie, maar een generatieritueel, dat ons gezelschap hield met absurde theorieën, tijdloze schepen (niemand vergeet Hanna en Caleb) en gifjes over We Heart It.

Vóór anonieme DM’s was er “A”: Pretty Little Liars en nepprofielen

Pretty Little Liars kan gelezen worden als een parallel met de digitale cultuur waarin we vandaag de dag leven.
‘A’ was een mysterieuze entiteit die alles van iedereen wist en van elk geheim een ​​bedreiging maakte. Een simpele boodschap van hem slaagde erin de leugenaars in een crisis te brengen en droeg bij aan het voeden van onze meest absurde theorieën. Tegenwoordig hebben we zeker geen stalker die zijn naam ondertekent met een letter van het alfabet, maar we kennen het gevoel: wanneer we een DM ontvangen van een onbekend profiel en de eerste vraag is: “Wie heeft het gestuurd? Wie is dit nepprofiel?”.
Wetende dat ons leven onder de ogen staat van vreemden die onze privacy kunnen schenden, zorgt er niet altijd voor dat we ons kalm voelen. Want wat ons soms stoort, is niet de boodschap zelf, maar het niet weten wie er achter het scherm zit.

Bij PLL was er sprake van een dynamiek die we ook op sociale media terugvinden: een gebrek aan respect voor de privacy en de noodzaak om je achter valse identiteiten te verschuilen om andere gebruikers te bekijken of erop te reageren. In tegenstelling tot de tv-serie, waarin “A” uiteindelijk maar één persoon was (drie in totaal, om geen plots vol wendingen te missen), zijn we in het echte leven potentieel allemaal van ons. Bovendien helpen we, door sociale profielen te hebben en inhoud over ons leven te publiceren, bemoeizuchtige mensen een steeds completer beeld van ons te creëren.

Pretty Little Liars en Y2K-nostalgie: waarom we het tijdperk van de jaren 2000 missen

Wij waren blij en wisten het niet. Als we oude foto’s, video’s en tv-series terugkijken, krijgen we altijd een traan in onze ogen. De goede tijden waarin foto’s spontaan waren, we wachtten op afleveringen van tv-series op televisie en de wereld kleurrijker was.
De terugkeer van PLL is het bewijs dat we mentaal nog steeds in het millennium zitten. Of in ieder geval naar die beelden bestaande uit zwarte eyeliner, klaptelefoons, Tumblr-blogs en vriendschappen die rechtstreeks uit een tienerdrama leken te komen. Een esthetiek die we hebben teruggevonden op TikTok en Pinterest, tussen oude korrelige foto’s en twijfelachtige outfits.

Maar misschien is het niet alleen een kwestie van nostalgie. Pretty Little Liars neemt ons mee terug naar een tijd waarin internet al een plek was om je identiteit op te bouwen en de levens van anderen te bespioneren, maar het had nog niet de dimensies aangenomen die we vandaag de dag kennen. Sociale media waren er natuurlijk, en online drama’s ook. Alleen leek niet alles inhoud te hoeven worden. Tegenwoordig zijn we er echter aan gewend dat elk moment wordt omgezet in iets om te delen, te becommentariëren of te beoordelen.
Ook al hebben we jarenlang weinig of helemaal niet geleefd, het is de Y2K-esthetiek die ons verankerd houdt in het verleden: het was minder glanzend dan nu.

“A” houdt ons nog steeds in de gaten (en misschien zijn wij het wel)

Het succes van de meme bewijst dat de aantrekkingskracht van geheimen nooit uit de mode is geraakt. We ontdekken graag wat anderen verbergen, herkennen onszelf in hun kleine dwazen en lachen om onze digitale paranoia. Het omzetten van de dreigende boodschap van ‘A’ in een grap betekent ook het omgooien van de spelregels: we zijn niet langer slechts de slachtoffers van een geheim dat aan het licht dreigt te komen, maar de eersten die het vertellen.
Er is iets bevrijdends aan het naar buiten brengen van je gekheid voordat iemand anders dat doet. Een soort preventieve zelfverdediging in een tijdperk waarin alles kan worden gescreenshot, gedeeld en gedecontextualiseerd. Als ik ontmaskerd moet worden, kan ik net zo goed het moment en eventueel het onderschrift kiezen.

Natuurlijk blijft de grens tussen ironie en inbreuk op de privacy bestaan, omdat je het risico loopt de geheimen van iemand anders in een spektakel te veranderen. En misschien is dit precies wat Pretty Little Liars ons suggereert: achter de glamour, de wendingen en verontrustende berichten herinnert het ons eraan hoe ingewikkeld het kan zijn om ons veilig te voelen als iemand een deel van ons kent dat we graag verborgen willen houden.
Voor de rest blijft één vraag open: als ‘A’ TikTok, een privéaccount en goede kennis van screenshots had gehad, hoe lang zou de serie dan hebben geduurd? Waarschijnlijk tien minuten. En dankzij onze onderzoeksvaardigheden hadden we al ontdekt wie ze is.