Dacia Maraini wordt 90: een ongelooflijk leven, tussen schrijven en toewijding

Woorden die worden gebruikt om verhalen te vertellen, om gedichten en essays te schrijven. Woorden die hun sporen achterlieten, ons deden nadenken en dromen. Dacia Maraini is een vrouw van woorden, ze mengt ze zoals ze wil, mengt ze dankzij haar verbeeldingskracht en de blik waarmee ze de wereld observeert en boeken, verhalen en reflecties creëert. De vele meesterwerken die ze publiceerde markeren haar lange carrière als schrijver en maken deel uit van de geschiedenis van de Italiaanse literatuur.

Bekroond met enkele van de meest prestigieuze prijzen, gebruikte ze haar pen om tijdloze romans tot leven te wekken, zoals Memoirs of a Thief, The Long Life of Marianna Ucria, Buio, maar ook Clare of Assisi, A Happy Body of My Life, haar nieuwste roman uit 2023 en uitgegeven door Rizzoli.

Hij heeft een vol leven, dat verweven is met dat van andere intellectuelen en dat wordt onderbroken door zijn vele literaire werken, waarin hij zich onbevreesd tussen het ene narratieve genre en het andere beweegt. Het is niet verrassend dat zijn productie korte verhalen, kinderfictie, poëzie, theater, essays en zelfs scenario’s omvat. Een leven vol successen, liefdes, pijn en nog veel meer: ​​de biografie, het werk en de privésfeer van Dacia Maraini.

Dacia Maraini’s jeugd en gevangenschap in Japan

Het was op 13 november 1936 dat Dacia Maraini werd geboren in Fiesole (Florence), voorbestemd om een ​​van de meest succesvolle Italiaanse schrijvers te worden. Haar familie is de bakermat van cultuur en kunst en ze groeit op in deze stimulerende omgeving.

De vader is in feite een antropoloog, oriëntalist en schrijver genaamd Fosco Maraini, terwijl de moeder een schilder van adellijke afkomst is: Topazia Alliata. Als we teruggaan naar zijn stamboom, ontdekken we dat zijn grootouders van vaderskant Antonio Maraini waren, een beeldhouwer en kunstcriticus die deel uitmaakte van de Nationale Fascistische Partij, en Yoi Crosse, een Engelse schrijver. Van moederskant waren de grootouders echter een gastronoom en een operazangeres, namelijk Enrico Maria Alliata uit Villafranca en Oria Maria Amelia “Sonia” Ortúzar Ovalle de Olivares.

Dacia bracht haar jeugd door in Japan, waar ze in 1939 ging wonen en bleef tot 1945. Hier werden de zussen van de schrijver geboren: Yuki en Antonella, maar hier werden zij en haar familie ook naar een concentratiekamp gebracht toen Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog de banden met de As verbrak.

Een zeer pijnlijke periode, zo moeilijk dat ze er nooit veel over sprak, en die pas aan de orde kwam in haar nieuwste roman: Vita mia uit 2023. Over het schrijven van dit boek zei ze in een interview met het tijdschrift Oggi: “Ik zou een pagina schrijven en het daar maandenlang laten staan. Maar, zoals senator Segre zegt, zelfs als het pijn veroorzaakt, hebben we de plicht om te getuigen.”

Wat ze over Japan vertelt is een aanvankelijk mooi leven, op een plek waar ze zich geïntegreerd voelde, totdat geschiedenis, politiek, oorlog en allianties alles veranderden: “Nadat de wapenstilstand was getekend, vroegen de Japanners de Italianen die in het land aanwezig waren om loyaliteit te verklaren aan de Republiek Salò. Ze riepen mijn ouders afzonderlijk op: ze weigerden allebei zonder met elkaar te overleggen, ondanks de dreiging om in een concentratiekamp te worden opgesloten. Mamà probeerde alleen te vragen dat wij, meisjes, teruggestuurd zouden worden naar Italië, met onze grootouders. Toen ze haar dat vertelden Ze konden ons hooguit in een weeshuis stoppen, maar ze weigerde botweg.’

Een pijnlijke maar belangrijke periode, zo legde de schrijver in hetzelfde interview uit: “Ik heb mijn ouders nooit de schuld gegeven van die keuze. Hun keuze was een groot moreel voorbeeld, het tekende mij voor het leven.”

In 1945 konden ze allemaal terugkeren naar Italië en op 18-jarige leeftijd ging Dacia bij haar vader wonen nadat haar ouders uit elkaar gingen. Terwijl ze in 1962 begon met schrijven en bekendheid kreeg als auteur. En om een ​​zeer belangrijke en fundamentele naam te worden voor de Italiaanse literatuur.

Dacia Maraini’s carrière en boeken

Dacia Maraini’s eerste literaire succes was de roman The Holiday uit 1962. De schrijfster had al eerder geschreven en creëerde ook een literair tijdschrift, maar pas in 1962 en met het verhaal van Anna, een 14-jarig meisje dat de kostschool verlaat om de vakantie bij haar vader door te brengen, gingen de deuren naar de wereld van het schrijven voor haar wijd open.

De roman krijgt onder meer een voorwoord van Alberto Moravia. En vanaf dat moment stopt Dacia nooit met het geven van stem aan verhalen en het vertellen ervan. Veel van haar romans onderzoeken de sfeer van het vrouwelijke, ze praten over vrouwen zoals Memoirs of a Thief uit 1972, of Women in War uit 1975. Onder haar onvergetelijke romans kan men dan ook niet nalaten The Long Life of Marianna Ucria uit 1990 te noemen, waarmee ze de Campiello-prijs won, of Clara van Assisi. Ter ere van de ongehoorzaamheid in 2013. Dacia Marini won in 1999 ook de prestigieuze Strega-prijs dankzij de verhalenbundel Buio.

Veel van zijn romans zijn op het grote scherm verschenen, zoals The Age of Malaise (het boek werd gepubliceerd in 1963, de film in 1968), of Teresa the Thief, de film uit 1973 met Monica Vitti in de hoofdrol en is gebaseerd op Memoirs of a Thief. En nogmaals, Marianna Ucria, geregisseerd door Roberto Faenza, een film uit 1997. Vermeldenswaardig is ook de samenwerking bij het schrijven van het scenario voor de film The Flower of the Arabian Nights van Pier Paolo Pasolini.

Essays, kinderboeken, poëzie en theater zijn enkele van de andere gebieden waarop Dacia Maraini als schrijver werkt. Hij werkt samen met het beroemde literaire tijdschrift Nuovi Argomenti, dat aanvankelijk werd opgericht door Alberto Carocci en Alberto Moravia.

De liefdes van Dacia Maraini: haar privéleven

In een interview voor L’Espresso legde Dacia Maraini uit dat ze veel liefhad in haar leven: “Ik heb veel liefgehad, liefde is een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. En ik heb het niet alleen over de liefde voor een persoon. Ik heb het ook over de liefde voor boeken, voor reizen, voor kennis. Liefde is de impuls van het leven. Het is het verlangen om anderen te kennen en ermee in contact te komen. Als ze zeggen dat de liefde eindigt, geloof ik dat het alleen seks is, die mysterieus en onvoorspelbaar is, om Als er geen aantrekkingskracht meer is, als er ware liefde was, blijft er een diep gevoel van solidariteit en tederheid bestaan.”

Maar wie zijn de mannen met wie ze belangrijke relaties heeft gehad? De eerste was haar echtgenoot Lucio Pozzi, een beroemde schilder die in 1959 trouwde. Hun huwelijk duurde heel kort, sterker nog, ze gingen pas vier jaar later uit elkaar. Dacia Maraini zei in een interview met La Repubblica dat ze zwanger was ten tijde van haar afscheid, maar dat kind in de zevende maand verloor.

Het is aan het einde van het schrijven van haar eerste boek dat ze Alberto Moravia ontmoet, een ontmoeting die plaatsvindt in een bar en die de juiste gelegenheid wordt om hem te vragen haar het voorwoord bij de roman te schrijven. Maar dat niet alleen, want vanaf dat moment begon er een langdurige liefdesrelatie tussen de twee die lang heeft geduurd: ‘Zo’n vijftien jaar – zo lezen we in La Repubblica –. Toen we bij elkaar kwamen, was hij al gescheiden van Elsa Morante die op dat moment een overweldigende passie voor Luchino Visconti ervoer. Ze werd aangetrokken door seksuele ambiguïteit. Desondanks heeft ze nooit van Moravië willen scheiden.’

Hun relatie eindigde later, maar de diepe band niet. Dit zei de schrijver in hetzelfde interview: “Op een gegeven moment beseften we dat we elkaar niet meer ontmoetten. Alberto had zijn verhalen en ik de mijne. Maar er bleef een mooie dankbaarheid en solidariteit tussen ons bestaan.” En als het gevoel tussen de twee geweldig was, is het ook zo dat ze vanuit professioneel oogpunt nooit hebben samengewerkt, zoals ze zelf uitlegde tijdens het gesprek met de krant.

De laatst bekende relatie was die welke de beroemde schrijver lijkt te hebben gehad met Giuseppe Moretti, een kunstenaar en acteur die 25 jaar jonger was dan zij, die in 2007 overleed.

De successen en prijzen van Dacia Maraini

Prijzen zijn niet het symbool van talent en vormen niet eens het eindpunt waar schrijvers naar streven, maar ze zijn ongetwijfeld het hoogtepunt van een lange en bevredigende carrière. Alles bij elkaar genomen schrijft Dacia Marini al zo’n zestig jaar, waarbij ze de meest uiteenlopende literaire genres combineert, en gedurende hetzelfde aantal jaren heeft ze prestigieuze prijzen gewonnen. Te veel om allemaal op te noemen, we beperken ons tot een kort overzicht van enkele.

Haar debuut als schrijver valt samen met de eerste erkenning van haar talent, toen ze in 1962 de Formentoe de las Latras Award ontving, een paar jaar later was dat de Campiello Award in 1990. De Flaiano Award voor fictie, de Mondello en – uiteraard – de Strega Award in 1999 mogen niet ontbreken.

Hij behaalde ook verschillende eredoctoraten, de Viareggio Répaci International Literary Award voor levenslange prestatie en heeft verschillende ereburgerschappen. De nieuwste onderscheiding in chronologische volgorde is de Gouden Pegasus, die haar in 2024 werd uitgereikt.

Belangrijke erkenningen, die niets anders zijn dan het vanuit cultureel oogpunt diepgaande waarde onderstrepen van de woorden van Dacia Maraini, een schrijfster die met haar verhalen weet te vertellen, verbazen en entertainen. Een schrijver die een stempel achterlaat: onuitwisbaar en eeuwig.