“Rode vlag”, maar we zijn ook maar mensen. Omdat het niet goed is om mensen te categoriseren
Op sociale media komen we altijd berichten tegen waarin de ‘rode vlaggen’ van een partner, vriend of collega worden vermeld. Hoe je ze kunt herkennen en hoe je je er uiteraard van kunt losmaken.
Er is zoveel inhoud over dat het onmogelijk is geworden om te negeren. De ‘rode vlaggen’ zijn in de woordenschat van mensen terechtgekomen, die vergeten dat ze een kortere weg zijn die hen zonder al te veel franje in categorieën indeelt.
(Wij zijn geen) “rode vlaggen”
De “rode vlaggen”, letterlijk “rode vlag”, zijn gedragingen die als schadelijk worden beschouwd en die wijzen op een mogelijk probleem bij de persoon. Ze worden een onmiddellijk alarmsignaal dat aangeeft dat er iets mis is en dat de context waarin u zich bevindt, kan beschadigen.
We hebben geleerd om weg te rennen zodra we een alarm horen. Welnu, met ‘rode vlaggen’ werkt het op dezelfde manier: als we ze opmerken, gaan we onmiddellijk in alarmtoestand. We blijven waakzaam om niet voor de gek te worden gehouden en beginnen onmiddellijk elk facet van de ander te analyseren.
Velen worden bestempeld als ongezond gedrag, wat leidt tot categorisering van mensen die dit gedrag lijken te vertonen.
We zijn echter vergeten dat we allemaal mensen zijn. Je maakt fouten, je wordt volwassen, je valt en je verbetert. We zijn geen machines, niemand is perfect en categoriseringen kunnen handig zijn voor ons brein, maar op de lange termijn kunnen ze ook mooie relaties in de weg staan omdat ze worden tegengehouden door vals alarm.
Sociale media als instant labelmaker
Schudden is ons favoriete tijdverdrijf. De inhoud die viraal gaat, is snel en heeft als voornaamste doel om onmiddellijk te zijn: de boodschap die ze willen communiceren moet de gebruikers onmiddellijk bereiken.
Wil een video of post veel mensen bereiken, dan moet deze pakkend zijn en daarom onmiddellijk de aandacht van het publiek trekken.
Als dat niet het geval is, gaan we onmiddellijk door naar het volgende stukje inhoud. En dit alles gebeurt in fracties van seconden.
Sociale media gaan hand in hand met snelheid en het is dezelfde manier waarop we vandaag de dag ons dagelijks leven leiden.
Daarom is het uiterst eenvoudig geworden om mensen te categoriseren, er een etiket op te plakken dat vervolgens moeilijk los te maken is.
Het enige dat nodig is, is het verspillen van drie seconden om een bericht over de ‘rode vlaggen’ van een collega te lezen om hem of haar als een giftig persoon te identificeren en hem te gaan vermijden.
De informatie is krachtig en duidelijk: het wordt bijna onmogelijk om deze te negeren, omdat er naast het lezen ook de visuele factor van de post is die de woorden glashelder maakt. De kleuren, de positie van het schrift en de foto’s zijn elementen die specifiek zijn ontworpen om indruk te maken op een boodschap.
Er is een grens tussen menselijke zwakheid en ‘rode vlag’
Stel je voor dat je elke dag honderden inhoud ziet die gaat over giftig gedrag en eigenaardigheden: “Als ze deze 10 dingen doet als je uitgaat, is ze geen echte vriendin”.
Een post als deze beoordeelt een persoon als ‘geen vriend’ zonder iets te weten over de achtergrond of de interpersoonlijke relatie die er bestaat.
Ieder van ons heeft zijn eigen leven met onze eigen manier van redeneren, van het leven van alledag, onze eigen karaktereigenschappen.
Kan dit alles in twee woorden worden gecategoriseerd? Groeperen we honderden ervaringen, ervaringen, gevoelens en emoties in ‘rode vlaggen’ of ‘groene vlaggen’?
Hoewel categoriseren een mentale kortere weg is, sluit het in werkelijkheid veel mogelijkheden uit om relaties te ervaren die ons leven zouden kunnen veranderen.
De ‘rode vlaggen’ zijn een alarm om naar te luisteren, maar niet alles hoeft giftig of positief te zijn. Zwart of wit. Categorisering laat geen ruimte voor nuances, en mensen zijn per definitie een complex wezen, uitgerust met duizend facetten.
Hoe word je een psycholoog: tutorial op sociale media
Het wordt steeds gebruikelijker om klinische termen te horen als ‘gaslighting’, ‘love bombing’, ‘narcist’.
Ooit was het gebruik voorbehouden aan psychologen om een bepaalde situatie aan hun patiënt uit te leggen.
Tegenwoordig zijn het woorden die we allemaal gebruiken en in de verkeerde context. Er is sprake van overmatig gebruik van termen, wat kan leiden tot misverstanden of, erger nog, tot het verder samenbrengen van mensen.
Het is waar dat ze nuttig zijn bij het vinden van een verklaring voor de verschijnselen die we ervaren, maar het onevenredige gebruik ervan en zonder kennis van de feiten doet niets anders dan de nuances van het leven elimineren.
Hoewel dit duidelijk twee verschillende situaties zijn, wordt ‘love bombing’ gebruikt om overmatige aandacht voor de potentiële partner aan het begin van een liefdesrelatie aan te geven, waarbij manipulatie als vanzelfsprekend wordt beschouwd en de interessefactor niet langer in aanmerking wordt genomen.
Het kan zelfs gebeuren omdat de ander van plan is een solide basis te leggen voor een toekomst, waarbij hij zich ertoe verbindt om niet meteen iets te missen.
Het is een voorbeeld van misbruik van de term die bepaald gedrag als giftig bestempelt en de voortzetting van de relatie in de weg staat.
Wie weet hoeveel relaties en ervaringen we onszelf hebben ontnomen door naar de alarmsignalen van de “rode vlag” te luisteren.
Het stoppen met categoriseren zorgt er niet automatisch voor dat we alles accepteren
Het labelen van mensen kan contraproductief zijn. Menselijke zwakheden worden vaak “rode vlaggen” genoemd en mensen worden onmiddellijk terzijde geschoven.
Op deze manier zijn we niet in staat empathie te voelen door te proberen te begrijpen wat ze voelen, wat hen ertoe brengt zich zo te gedragen. En daardoor missen we veel kansen waar we onze ogen zouden hebben geopend of een nieuwe kijk op het leven zouden hebben begrepen.
Door te stoppen met het classificeren van mensen kunnen we een stukje menselijkheid herstellen.
Wees echter voorzichtig: als we bepaald gedrag niet leuk vinden of de interpersoonlijke relatie negatief beïnvloeden, moeten we grenzen stellen.
Grenzen stellen betekent niet automatisch elimineren, maar jezelf beschermen door de ander vrij te laten zonder ons nauw te beïnvloeden.
Het is geen straf, maar elkaar liefhebben zonder de aard van de ander te vervormen. Het etiket ‘rode vlag’ is uit de hand gelopen, maar we kunnen afstand nemen als bepaalde gedragingen ons geen goed gevoel geven.
We hielden van elkaar en hebben niemand een label gegeven. Makkelijk, toch?
We zijn geen “rode vlaggen”, we zijn gewoon mensen
We zijn allemaal op de wereld gekomen om te leven, emoties in ons in te prenten, onszelf te voeden met ervaringen.
De achtergronden waar we vandaan komen zijn allemaal verschillend, net als onze geest en cognitieve vaardigheden.
Een Instagram-post of een TikTok-video kan dit alles niet samenvatten in vier dia’s of drie minuten inhoud. Kennis is onze zoetekauw, maar het bekijken van honderden berichten als deze is dat niet.
Beïnvloed worden, vooral als je een moeilijke interpersoonlijke relatie ervaart, is gemakkelijk, en dat geldt ook voor het creëren van ad-hocinhoud.
Wanneer we iemand leren kennen en de eerste problemen tegenkomen, vragen we ons af of we te maken hebben met een eenvoudig defect (dat we kunnen accepteren of afwijzen door te verhuizen) of met een complexere situatie.
Er bestaan ‘rode vlaggen’, we kunnen ze zelf herkennen, maar zoals we hebben gezien is ons oordeel niet altijd correct en eindigen we met het categoriseren van mensen, waarbij we hun nuances wegnemen.
Als we denken dat we te maken hebben met giftig gedrag, is het een goed idee om erover te praten met iemand die er verstand van heeft, zodat hij begrijpt hoe we ermee om moeten gaan, zonder elk klein foutje als een ‘rode vlag’ aan te duiden.
