De ‘kissing recessie’ is reëel, maar niet om de reden die u denkt.

Wat als het probleem niet is dat we niet meer verliefd zijn op kussen, maar dat we er een groter gewicht aan geven?
De ‘zoenende recessie’ weerspiegelt hoe onze benadering van daten, liefde en fysiek contact is veranderd. Er is meer aan minder zoenen dan alleen een verlies van romantiek.

Wat is de ‘kissing recessie’ en waarom wordt er steeds vaker over gesproken?

Een vrij recent fenomeen dat een extra stukje lijkt toe te voegen aan onze manier van liefdesbeleving.
De ‘zoenrecessie’ is onze neiging om minder kusjes op de mond te geven dan in het verleden, en een onderzoek van YouGov onder Britse volwassenen vertelt ons dit. Het mooiste gebaar ter wereld, zouden sommigen het noemen. Het ziet er heel natuurlijk uit, dus als het afneemt, ziet het er vreemd uit. Toch is het voor ons bijna een obstakel, een moment dat ruimte nodig heeft om te kunnen gebeuren.

Het is geen simpele kilheid, het is dat de context waarin we zijn opgegroeid ervoor zorgt dat we intimiteit anders waarnemen: we zijn de hele dag verbonden met wie we maar willen. We tonen ons niet kwetsbaar omdat we onder ieders ogen staan. Het is dan ook een situatie waar we bewust naar op zoek gaan en die we alleen ruimte geven als we ons, paradoxaal genoeg, veilig voelen.
Dating-apps hebben er ook toe bijgedragen dat relaties mechanischer en minder spontaan zijn geworden, dus zelfs het geven van een kus vereist minstens tien minuten gedetailleerde analyse van de situatie. Romantische momenten zijn afgenomen omdat de bekende situaties zijn toegenomen: nu is het moeilijk vast te stellen welke relatie we met de ander hebben. Meer onzekerheid betekent minder veiligheid, dus geen kwetsbaarheid en liefdevolle gebaren. Wij houden het liefst een bepaalde afstand, met duidelijke grenzen.
De ‘kissing recessie’ bestaat en is geen bevlieging, en zou ons antwoord kunnen zijn op een onzekere context.

Waarom kussen we minder? De redenen die verder gaan dan sociale media

Altijd de schuld op sociale media leggen is een evergreen en helaas is dat vaak terecht. Maar in het geval van de ‘kissing recession’ zijn er veel diepere oorzaken dan de simpele zaken die op sociale media worden uitgewisseld.
Relaties worden in stappen geleefd: de eerste ontmoeting, daten, verloving en voor degenen die veel geduld en wil hebben, samenwonen. Het is iets dat ontbreekt in de relaties van vandaag. We praten over situatie, complicaties en ‘grijze gebieden’, zonder labels. De zin die we zo graag lezen: “Laten we onszelf niet definiëren, laten we samen genieten van de momenten”, een complete en afgewerkte malaisejongen waardig die liever een auto zonder remmen bestuurt dan een relatie aan te gaan.
In zo’n staat van onzekerheid weten we niet wanneer het ‘juiste moment’ is voor een kus of waar de relatie zich bevindt.

We zoeken eerst onze emotionele troost, dus hebben we het concept van intimiteit opnieuw gedefinieerd. Veel interactie, weinig nabijheid. Er is geen wil, er is geen verplichting en bovenal is er geen lineariteit. Hoe kunnen we ons zo op ons gemak voelen?
We zijn ook van gedachten veranderd over toestemming. Of beter gezegd, we worden gedwongen onze stappen te meten om duidelijke grenzen te behouden. We willen niet langer dat een kus als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Het is een gebaar dat sommigen als intiemer beschouwen dan seks: sensaties, geur, fysiek contact en het wegnemen van psychologische afstanden zijn met elkaar vermengd. Omdat het heel moeilijk is om iemand te kussen met wie je geen chemie of gedeelde gevoelens hebt.

Minder benoemingen, meer ‘kissing recessie’

Onze manier van uitgaan is bijzonder. JOMO wordt steeds populairder, maar minder sociale evenementen betekenen ook minder mogelijkheden om mensen te ontmoeten en te flirten. Het is ook interessant hoe we ons ongeremder voelen als we pas met iemand praten nadat we minstens één cocktail hebben gedronken. De aanpak verandert veel, met of zonder alcohol. Zozeer zelfs dat we echte uitjes hebben gecreëerd waarbij alcohol buiten beschouwing wordt gelaten.
Het is onze paradox: we blijven graag thuis en weigeren de deur uit te gaan, waardoor we ons niet op ons gemak voelen, maar op deze manier ontnemen we veel mogelijkheden voor het sociale leven en daarmee de mogelijkheid om fysieke intimiteit te creëren.

Vroeger was het makkelijker om nieuwe mensen te ontmoeten: er waren meer plekken en mogelijkheden. Tegenwoordig zijn we, naast de schaarste aan locaties en evenementen, ook terughoudender. Online zijn we altijd omringd door duizenden mensen, maar persoonlijk missen we de zoektocht naar intimiteit. En niet bedoeld als seksuele verbinding, maar als affiniteit van zielen.

De kus is niet langer zo’n “licht” gebaar

Misschien zijn we vergeten hoe we spontaan moeten zijn. Of beter gezegd, we zijn zo gewend geraakt aan het observeren, analyseren en interpreteren van elk gebaar dat zelfs een kus een kleine strategische beslissing kan worden. En terwijl we onszelf verliezen in een intensieve sessie van overdenken, gaat het moment voorbij. Uit het YouGov-onderzoek blijkt onder 18-24-jarigen vooral dat 40% zich afvraagt ​​wat het juiste moment is voor een zoen, terwijl 28% vreest niet goed te kunnen zoenen.
Spontaniteit laat ruimte voor bewustzijn, en bewustzijn kan, wanneer het excessief wordt, een rem zijn.

Misschien is dit precies een van de redenen waarom een ​​kus vandaag de dag belangrijker kan lijken dan in het verleden. Het is niet langer slechts een gebaar dat gebeurt omdat twee mensen elkaar leuk vinden: het kan een bevestiging, een signaal of een antwoord worden op de vraag die we onszelf vanaf het begin van de date stellen: “Wat zijn wij?”. En als zo’n klein gebaar zo’n grote vraag moet beantwoorden, is het normaal dat we twee keer nadenken voordat we het doen.

De toekomst van de ‘kissing recessie’

Soms hebben we haast om een ​​bepaald doel of punt in het leven te bereiken. In het geval van de liefde zijn we voorzichtig geworden. En misschien is de ‘kissing recessie’ hiervan het meest treffende voorbeeld. Ook nauw verbonden met faalangst en onze onzekerheden (overdenken voordat “Kus ik hem nu of later?” “Was ik goed?” is een must voor ons), heeft het het tempo enorm vertraagd.
Voorzichtigheid is onze beste vriend en daarmee ook de kalmte om de dingen op hun beloop te laten. We geven meer om het vinden van diepe en betekenisvolle verbindingen dan om het weggeven van kusjes en ‘stukjes’ van onszelf.

Daarom lijkt het vandaag de dag misschien wel een ‘kussende recessie’, omdat de structuur die voorheen in relaties werd aangenomen, aan het veranderen is. Maar in de toekomst zal dit de norm zijn.
We noemen het ‘recessie’ omdat onze manier om vandaag de dag liefde te ervaren wordt vergeleken met het verleden. De waarheid is dat dit twee vrijwel tegengestelde contexten zijn.
Het betekent niet noodzakelijkerwijs dat we niet romantisch zijn of de gebaren van genegenheid niet kennen, het is alleen de manier waarop we daar komen die is veranderd. We zijn niet anders, we zijn niet langzaam, we hebben het niet koud. We waren goed in het aanpassen aan sociale media, aan de raarste situaties die ons overkwamen en aan onze behoeften.
Vandaag kiezen we voor ons emotionele comfort, onze veiligheid. Morgen kussen we misschien spontaner.