WK 2026, de Japanse coach is al een meme: de tranen en de schoolborden op het veld
Wie is Hajime Moriyasu? Wat zijn de keuzes van Moriyasu? Wat maakt Japan uniek in het voetbal?
Er wordt veel gesproken over het WK 2026, en natuurlijk om de meest uiteenlopende redenen. Toch is er onder meer een man die volledig onbewust een bepaalde ruimte voor zichzelf heeft gecreëerd, waardoor hij de aandacht trekt van fans, maar ook van degenen die, zoals velen, niet bepaald voetbalfans zijn. We hebben het over Hajime Moriyasu, de charismatische coach van Japan, die de krantenkoppen haalde in het sportnieuws vanwege het diepe empathie dat op het veld werd getoond en vanwege enkele beslist ongebruikelijke keuzes.
Als voetbal ook empathie is
Sport wordt vaak gezien als een wereld die wordt gedomineerd door rigide en afstandelijke attitudes, een hypercompetitieve wereld die ver verwijderd is van concepten als empathie. De authenticiteit van Hajime Moriyasu bewijst dat dit niet altijd het geval is. De Japanse coach belichaamt een model van gratie en transparantie dat zeldzaam is in deze wereld (en daarbuiten), hij is de eerste man die het Japanse nationale team leidt in twee opeenvolgende Wereldbekers.
Moriyasu coacht zijn team met gevoeligheid en respect. De coach, liefkozend Crying Coach genoemd vanwege zijn gewoonte om zichtbaar op de melodie van het volkslied te bewegen, heeft de harten van duizenden fans doen smelten en zichzelf bekend en gewaardeerd gemaakt, zelfs door degenen die niet veel van voetbal weten.
Tijdens de officiële persconferentie op 13 juni in Dallas bijvoorbeeld, toen hij uitleg moest geven over de pijnlijke uitsluiting van aanvoerder Wataru Endo van het WK 2026 vanwege het oplaaien van een blessure tijdens het trainingskamp in Nashville, kon de coach zijn emoties niet onderdrukken en bood hij met glanzende ogen en gebroken stem publiekelijk zijn excuses aan aan de speler van Liverpool, zijn familie en de Japanse fans omdat hij zo’n moeilijke beslissing had moeten nemen.
Het bord op het veld
Hajime Moriyasu is echter niet alleen maar een hart. Achter deze mensheid schuilt een briljante strategische geest die alles behalve technologische ondersteuning gebruikt.
Nou ja, om het nieuwsgierige oog van de camera’s te omzeilen, klaar om elk woord of spelplan te ontcijferen, verraste de coach iedereen door aan de zijlijn een schoolbord te laten zien waarop hij grote zwarte cijfers tekende. Een soort mysterieuze code, onbegrijpelijk voor zijn tegenstanders maar heel duidelijk voor zijn spelers, die zijn wortels heeft in de Japanse onderwijscultuur.
In het Land van de Rijzende Zon leren kinderen de wiskundige logica onder de knie te krijgen via de soroban, het eeuwenoude platte telraam, en iedereen – zelfs de spelers op het veld – is zeer vertrouwd met getallen.
De ironie van sociale media (met liefde)
De bijzondere gewoonte van de technicus om elk detail in zijn notitieboekje en de mysterieuze cijfers op zijn bord op te schrijven, leidde tot ironie op sociale media. Moriyasu slaagde waar velen falen: hij zorgde ervoor dat iedereen het erover eens was en, afgezien van de ironie, maakte hij zichzelf zelfs geliefd bij degenen die nog niet de kans hadden gehad hem te ontmoeten.
Op sociale media zijn er mensen die zijn notitieboekje vergeleken met de legendarische Death Note uit de gelijknamige Japanse manga, waarbij ze grapjes maakten over het feit dat elk woord dat door de coach werd geschreven het tactische lot van de tegenstanders markeerde, en daarmee het buitengewone vermogen van Japan om de achterstand op de reuzen van het wereldvoetbal te overwinnen, verklaarde.
De coach van Japan is het perfecte embleem van een cultuur zoals de Japanse, die delicatesse en strengheid combineert. Het volstaat te zeggen dat de oproep van de negenendertigjarige verdediger Yuto Nagatomo, een historische pijler van het nationale team en voormalig Inter-speler, door de speler zelf werd verwelkomd met een bevrijdende kreet van pure dankbaarheid. En dezelfde elegantie was te zien op de tribunes van Dallas bij het laatste fluitsignaal: de Japanse fans bleven op de tribunes om nauwgezet al het afval te verzamelen, met dezelfde blauwe plastic zakken waarmee werd gezwaaid om Kamada’s doelpunt te vieren. Het is het ritueel van O-soji, de grote reinheid die wordt begrepen als diep respect voor anderen en voor gedeelde ruimte.
