‘Zero Energy Companionship’, de hobby die steeds meer terrein wint onder onze Chinese collega’s die onder druk staan

Wat als het geheim om je goed te voelen bij anderen eenvoudigweg niets hoeft te doen? Geen geforceerde gesprekken, afspraken ingeklemd tussen de ene verplichting en de andere.
In China wint de ‘Zero Energy Company’ terrein, een vorm van moeiteloze socialiteit die spreekt van een generatie die moe is maar nog steeds geïnteresseerd is in verbindingen.

‘Nul-energiebedrijf’: wat het is en hoe het werkt

Een nieuwe manier om het concept van relatie opnieuw te definiëren. Onze generatie verlangt naar gezelschap, maar zonder alles wat dat met zich meebrengt: organisatie, betrokkenheid en initiatief.

De ‘Zero Energy Company’ is geboren in China: het is een fenomeen waarbij onze Chinese collega’s levenloze voorwerpen ‘adopteren’ om er zorg voor te dragen. Het bekendste geval is de baksteen waarop water wordt gespoten om er mos op te laten groeien. Sommigen geven het zelfs een naam en plaatsen de wijzigingen op sociale media.
Je krijgt het gevoel een metgezel te hebben zonder verantwoordelijkheid of wederkerigheid. De steen wordt ook wel teder baksteenbaby genoemd, omdat hij dezelfde waarde krijgt als een vriend, hoewel hij niet dezelfde aandacht vereist.
Weet je nog dat een paar jaar geleden de Marimo-trend explodeerde? Een kleine groene algenbol die in een bak vol water leeft en niet veel verzorging nodig heeft. Het concept is vergelijkbaar met het “Zero Energy Company”, dat wil zeggen: niet te veel tijd aan relaties hoeven te besteden, terwijl je toch een bepaald belang in een bedrijf behoudt.

Minder verantwoordelijkheid, minder problemen. Omdat we er al te veel hebben. De onzekerheid van de arbeidswereld en de sterke druk om altijd de beste te zijn op elk gebied, dwingen ons om op zoek te gaan naar minder veeleisende hobby’s, om ‘de geest uit te schakelen’ en gedurende enkele ogenblikken het gevoel te ervaren dat alles eenvoudiger is geworden.

Passieve gezelligheid: waarom jonge Chinezen ervan houden om samen te zijn zonder iets te doen

Een van de grote paradoxen waar onze generatie dagelijks mee te maken heeft: we willen authentieke relaties hebben, maar alles lijkt voorverpakt om te worden getoond op sociale media of in de ogen van externe mensen.

Het onderhouden van banden blijkt dus een extra emotionele inspanning te zijn. Vergeleken met de westerse cultuur wordt passieve gezelligheid in Oost-Azië als normaal gezien. Stilte is niet beschamend, integendeel. Ze kunnen met plezier dezelfde fysieke ruimte delen zonder dat ze hoeven te praten of activiteiten te ondernemen. Hoe vaak organiseren we aperitieven, avonduitjes of diners om tijd door te brengen met onze vrienden? Contexten waarin spreken verplicht is.
Oosterse passieve socialiteit is een gedeelde eenzaamheid: het is niet nodig om de ander te vermaken, want als er ‘niets wordt gedaan’ betekent dit dat de band al is geconsolideerd. Daarnaast is het een vorm van sociale rebellie van jonge Chinezen die hun recht op rust en passiviteit opeisen, tegen het uitputtende werktempo.
Geen social media relaties, geen verplichtingen of verplichtingen. De ‘Zero Energy Company’ weerspiegelt een oosterse cultuur van jonge mensen die moe zijn maar graag een vriend aan hun zijde willen hebben.

Waarom Gen Z minder veeleisende relaties zoekt

Zero-energy gezelschap herschrijft de regels van relaties. Een steen water geven en het mos zien groeien vergt minimale inspanning en een maximale opbrengst: de steen blijft liggen, als je hem geen water geeft blijft het mos inactief, andersom wordt het weer groen.
De steen reageert niet, oordeelt niet, oefent geen druk uit. Het groeit vanzelf en geeft een gevoel van vervulling dat de sociaal-economische context niet biedt. Het is een kleine, geruststellende routine, waarbij de resultaten zichtbaar zijn en de geïnvesteerde tijd niet het risico loopt in een nieuwe bron van stress te veranderen.

De Chinese arbeidsmarkt stagneert en is precair, terwijl jonge Chinezen steeds minder bereid lijken zich te houden aan traditionele verwachtingen, waaronder het krijgen van kinderen en lange werktijden. De sociale druk waaraan onze generatie wordt blootgesteld, zorgt ervoor dat we ons nooit volledig tevreden kunnen voelen: er is altijd wel iemand die beter lijkt dan wij.
Een persoon die door The Guardian over het fenomeen werd geïnterviewd, stelt dat “het laten groeien van een steen meer zekerheid geeft in relaties”. Nadenken over langetermijnprojecten is een luxe die we onszelf nog niet kunnen permitteren, dus lijkt het makkelijker om weinig energie te steken in een constante aanwezigheid, als een baksteen.
Als we het fenomeen vanuit een ander perspectief bekijken, kunnen we de steen interpreteren als een symbool van stabiliteit, iets dat we missen. Ervoor zorgen zou een metafoor kunnen zijn voor hoe we een functionerende arbeidsomstandigheid werkelijk willen ervaren.

Zelfs in het Westen hebben we de neiging afstand te nemen van alles wat te veel emotionele inspanning vergt, omdat we verzadigd zijn door de context waarin we ons bevinden. Zal het een trend zijn die zich ook hier zal doorzetten?

Van China naar het Westen: komt het nulenergiebedrijf ook naar ons?

De sociaal-economische omstandigheden van jonge Chinezen zijn niet zo ver verwijderd van de onze. Misschien worden ook wij een beetje weerspiegeld in de voortdurende sociale druk, in een steeds hoger niveau van perfectie en in een wereld van werk dat niets belooft. Het is vermoeiend om onafhankelijk te willen zijn en eindelijk je eigen leven te kunnen opbouwen, zonder dat je daar de middelen voor hebt. Het vinden van werk is bijna een mystieke ervaring geworden, en het vinden ervan met een fatsoenlijk salaris is dat nog meer.

Er blijft heel weinig energie over om te besteden aan interpersoonlijke relaties: we leven de hele dag in een frustrerende en onbevredigende toestand. Hoe krijgen we de kracht om uitstapjes te organiseren en vriendschappen te cultiveren die toewijding vereisen?
De Chinese ‘Zero Energy Company’ lijkt uiteraard een bizar fenomeen, maar het is een indirecte reactie op de malaise waarmee onze generatie wordt geconfronteerd. De regels van relaties en hoeveel energie er nodig is om ze in stand te houden, worden herschreven: als we een steen zijn gaan ‘adopteren’, is de situatie misschien groter dan het lijkt. Vroeger hadden we Marimos, kleine groene bolletjes waar we graag voor zorgden, dus nu zijn de stenen aan de beurt?
En het is van het nieuwe Chinese fenomeen dat we kunnen leren dat dit soms precies het geheim is: het herontdekken van het plezier van het samenzijn zonder iets te hoeven bewijzen, het transformeren van stilte en traagheid in een nieuwe vorm van gedeeld welzijn.