Wie was Giovanna Casadio, “gentlewoman van de journalistiek”
De wereld van de Italiaanse informatie rouwt om het overlijden van Giovanna Casadio, een vrouw die in staat was om met gratie en integriteit door de decennia van onze politieke geschiedenis te navigeren. De ‘gentlewoman van de journalistiek’ overleed op 71-jarige leeftijd en liet een leegte achter die niet alleen professioneel, maar ook diep menselijk is. De aankondiging werd gedaan door de redactie van La Repubblica, al vijfentwintig jaar zijn ’thuis’.
De woorden van collega’s van La Repubblica
Een naam die niet bedoeld is als een simpel compliment, maar de weerspiegeling is van een manier van beroepsleven gebaseerd op maatstaf en zoektocht naar waarheid. Ondanks een lange en moeilijke ziekte die haar lichamelijk had getroffen, liet Giovanna Casadio nooit toe dat de pijn haar passie doofde. Zoals La Repubblica zich herinnert, bleef hij tot het einde toe zijn column op de website van de krant (L’ortica) redigeren, waarmee hij blijk gaf van grote toewijding jegens de lezers.
“Op de redactie was ze de klassieke sleur, degene die er altijd is, de eerste naam die in de gedachten van de bazen opkomt als ze moeten nadenken over wie ze moeten terugbellen van vakantie of van het werk voor een opdracht, degene die nooit terugdeinst als er werk te doen is – zo lezen we in het oprechte hoofdartikel -. De enige keren dat ze haar stem verhief en boos werd, was inderdaad wanneer ze haar niet dwongen te schrijven.”
Collega Francesco Bei vervolgt: “Ze was succesvol, ze werd gewaardeerd door collega’s, door lezers en ook door de wereld van de politiek, zelfs door de tegenstanders van de Repubblica, omdat ze rijk was aan een kwaliteit die steeds zeldzamer werd op de journalistieke markt: geloofwaardigheid. Ze was geen opschepper, ze overdreef niet, ze pochte niet, ze vond niet uit, ze voegde niets toe of weg, ze vertelde verhalen. Ze was betrouwbaar en serieus, dus geloofwaardig. (…) Giovanna was menselijk gezien van ongelooflijke schoonheid, genereus, zelfs moederlijk tegenover de jongeren of mensen in nood. Delicaat en attent, bij terugkomst van elke missie bracht ze altijd een klein cadeautje mee naar de collega op het secretariaat die de reis voor haar had georganiseerd.
Een carrière geleefd met elegantie
Giovanna Casadio’s carrière bij La Repubblica duurde vijfentwintig jaar. De journalist verdreef alle sensatiezucht, was niet op jacht naar gemakkelijke krantenkoppen en haar proza werd gekenmerkt door een subtiele ironie, een instrument dat ze gebruikte om de complexiteit van de Italiaanse politiek kristalhelder en gracieus uit te leggen.
Naast haar dagelijkse inzet voor de krant was Giovanna Casadio een productief essayiste die haar stem graag verweefde met die van andere grote vrouwen in de instellingen. In zijn interviewboeken, zoals die gemaakt met Rosy Bindi (That Which Is Caesar) en Emma Bonino (The Duties of Freedom), onderzocht hij thema’s als ethiek, burgerrechten en het gevoel van publieke betrokkenheid. Zelfs in zijn meest recente analyses, zoals die gewijd aan politieke emoties die hij samen met de filosoof Michela Marzano schreef, heeft hij altijd geprobeerd de mens centraal te stellen, door de gevoelens te onderzoeken die collectieve keuzes sturen.
Privéleven, Siciliaanse roots en liefde voor kinderen
Giovanna Casadio, geboren in 1954, werd geboren onder de zon van Trapani, op Sicilië. Ze was diep gehecht aan haar eilandwortels en bracht vervolgens haar vormingsjaren door in Salerno, om zich uiteindelijk in Rome te vestigen voor werk. Ze was getrouwd met haar collega Mauro Porcù en had twee kinderen, die haar zekerheid en trots waren, vooral tijdens de moeilijkste maanden van haar ziekte.
De erfenis die Giovanna Casadio nalaat is die van een journalistiek die niet schreeuwt, maar liever studeert en begrijpt voordat ze schrijft.
