Hart, nieren en stofwisseling, waarom ze samen ziek worden: goede gewoonten om ze te beschermen

Als je de cijfers leest, is er iets om je zorgen over te maken. Er zouden meer dan 11 miljoen Italianen zijn die te maken krijgen met het zogenaamde cardio-nefro-metabool syndroom. Deze mix van problemen, die ertoe leiden dat het hart, de nieren en de stofwisseling met elkaar verweven zijn, worden veroorzaakt door de vele lijdenscondities van het organisme van het moderne leven: zwaarlijvigheid, diabetes type 2, chronische nierziekten en hart- en vaatziekten creëren een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is.

Het punt over de situatie komt van het International Symposium on Cardiometabolic Risk and Vascular Disease – From Mechanisms to Treatment, mede georganiseerd door de Menarini Foundation en het Karolinska Universitair Ziekenhuis, voorgezeten door Francesco Cosentino, directeur Cardiovasculaire Geneeskunde van het Karolinska Institutet en het Stockholm Universitair Ziekenhuis en directeur van het Molecular Cardiology Laboratory.

Wat gebeurt er in Italië

De Italiaanse cijfers zijn welsprekend. Van de 11,6 miljoen patiënten bij wie het syndroom in ons land is vastgesteld, vertonen 4,7 miljoen gemiddeld 2,5 risicofactoren tegelijkertijd: 79,6% heeft hypertensie, 67% heeft diabetes type 2, 44,4% hypercholesterolemie, 40% nierfalen. En de situatie wordt verergerd door het feit dat de meerderheid van deze patiënten het therapeutische doel niet bereikt: 72% heeft zijn bloeddruk niet onder controle, 47% bereikt de aanbevolen glycemische waarden niet en 45% bereikt zijn cholesteroldoel niet.

Terwijl diabetes, nierziekten en hartziekten tot nu toe als afzonderlijke problemen werden behandeld, toevertrouwd aan verschillende specialisten die zelden met elkaar spraken. Zelfs in het licht van deze cijfers, die zich duidelijk op mondiale schaal vermenigvuldigen met een trend die zeer zorgwekkend blijft, hebben vier grote Amerikaanse wetenschappelijke verenigingen – American Heart Association (AHA), American College of Cardiology (ACC), American Diabetes Association (ADA) en American Society of Nephrology (ASN) – voor het eerst in de geschiedenis van de geneeskunde de eerste richtlijnen voor de preventie, diagnose en behandeling van het syndroom ondertekend, die gelijktijdig zijn gepubliceerd in de tijdschriften Circulation en Journal of the American College of Cardiology.

De nieuwe Amerikaanse richtlijnen markeren een cultureel keerpunt nog vóór een klinisch keerpunt: ze leggen een geïntegreerde aanpak op en introduceren een stadiëringssysteem met vier niveaus – van stadium 0, bij afwezigheid van risicofactoren, tot stadium 4, met volledige hart- en vaatziekten – om het risico te identificeren voordat de orgaanschade onomkeerbaar is.

Focus op levensstijl

Wij moeten samenwerken. Zonder het organisme te fragmenteren maar het als een ‘unicum’ te beschouwen. Cosentino zelf herinnert zich dit: vetweefsel, insulineresistentie, endotheliale disfunctie, chronische ontstekingen en neurohormonale activatie zijn met elkaar verweven en voeden elkaar, waardoor de progressieve voortgang van atherosclerotische schade, de hermodellering van het myocardium, de ontwikkeling van nierziekten en uiteindelijk multi-orgaandisfunctie worden bepaald.

In die zin is het, naast de medicijnen die bestaan ​​en worden ontwikkeld, noodzakelijk om op gewoonten te reageren. “We beschikken tegenwoordig over zeer krachtige farmacologische hulpmiddelen, maar we mogen de levensstijl niet vergeten – waarschuwt Cosentino – Twee dit jaar gepubliceerde onderzoeken bevestigen de waarde van deze aanpak: het Amerikaanse Diabetes Prevention Program en de Chinese Da Qing Diabetes Prevention Outcome Study hebben aangetoond dat een verbetering van het dieet en de fysieke activiteit niet beperkt is tot het voorkomen van het ontstaan ​​van diabetes, maar een aanzienlijk cardiovasculair beschermend effect heeft door de remissie van pre-diabetes (wat we tegenwoordig juister ‘intermediaire hyperglykemie’ noemen).

De overgang van een toestand van dysglycemie naar normoglycemie vertaalt zich in langdurige bescherming tegen cardiovasculaire complicaties. Een feit dat des te urgenter is in het licht van een generatie kinderen die sinds hun kindertijd zwaarlijvig zijn, met een cardiovasculair risico dat dramatisch wordt verwacht.”